คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย ฐานพยายามฆ่าคนตายโดยเจตนา ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙, ๖๐. ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยกระทำการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุ พิพากษาจำคุก ๑ ปี โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ไม่ฟังว่า เป็นการป้องกัน แต่เห็นว่ากระทำโดยบรรดาโทษ จึงพิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามมาตรา ๒๔๙, ๖๐, ๕๕ จำคุก ๑๐ ปี ลดตามมาตรา ๖๐ และ ๕๕ แล้ว คงจำคุก ๓ ปี ๔ เดือน โจทก์และจำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า ชั้นแรกจำเลยกับนายพุ่ม และคนอื่นอีกหลายคนร่วมวงกินสุรากันที่ศาลาวัดเลิกกินสุราแล้วต่างก็จะกลับ บ้าน นายพุ่มเดินจะขึ้นสพาน ได้ถูกชกทางข้างหลังล้มลง นายโตกับจำเลยยืนอยู่ข้างหลังนายพุ่ม นายโตใช้ขวดตีนายพุ่ม ถูกไหปลาร้านายพุ่มใช้มีดแทงไปทางจำเลย ๒ - ๓ ที
จำเลยปล่อยมีอที่กดคอ นายพุ่มจำเลยถอยออกไป นายพุ่มลุกขึ้น วิ่งขึ้นสพาน จำเลยใช้ปืนยิงนายพุ่ม ๔ นัด กระสุนปืนถูกนายพุ่มที่ก้นย้อยกับต้นขาขวาด้านหลัง ทำร้ายกันเพราะต่างกินสุรามึนเมา แล้วเกิดวิวาทชกต่อย ใช้มีด ไม้ขวดทำร้ายกัน ทุกคนที่สมัครใจเข้าวิวาททำร้ายกัน จะอ้างว่าทำโดยป้องกัน หรือถูกยั่วโทษะนั้น อ้างไม่ได้ การวิวาททำร้ายกันนี้แยกเป็น ๒ พวก จำเลย จำเลยกับนายโต นายหวังพวกหนึ่ง นายพุ่มกับนายเชื้อพวกหนึ่ง ฉะนั้นที่จำเลยใช้ปืนยิงนายพุ่มจะอ้างว่าป้องกันตัวฟังไม่ได้ และที่ว่า จำเลยทำไปโดยบันดาลโทษนั้น ศาลนี้ก็ไม่เห็นพ้องด้วย จะว่าจำเลยถูกยั่วโทษะไม่ได้.
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาแก้ ให้จำคุกจำเลย ๑๐ ปี ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙, ๖๐ ลดตามมาตรา ๕๙ หนึ่งในสามคงเหลือจำคุก ๖ ปี ๘ เดือน นอกนั้นยืน
