คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันออกเช็คธนาคารกรุงศรีอยุธยาจำกัด สาขาบางลำภู ๒ ฉบับ สั่งจ่ายเงินรวม ๒๕,๐๐๐ บาท ให้โจทก์เพื่อชำระหนี้ โจทก์นำเช็คทั้งสองฉบับเข้าบัญชีของโจทก์ที่ธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขาลาดพร้าวเพื่อเรียกเก็บเงินตามเช็คในวันที่ ๓ และ ๔ มิถุนายน ๒๕๑๔ ตามลำดับ แต่ธนาคารกรุงศรีอยุธยาฯ ปฏิเสธการจ่ายเงิน ทั้งนี้ โดยจำเลยร่วมกันออกเช็คโดยเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค หรือออกเช็คในขณะที่ออกไม่มีเงินอยู่ในบัญชีจะถึงใช้เงินได้ และออกเข็คให้ใช้เงินมีจำนวนสูงกว่าจำนวนเงินที่มีอยู่ในบัญชีอันจะพึงใช้เงินได้ วันที่ ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๑๔ โจทก์ไดร้องทุกข์ต่อเจ้าพนักงาน ณ สถานีตำรวจนครบาลบางซื่อ ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจาการใช้เช็ค พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่า คำแจ้งความตามรายงานประจำวันลงวันที่ ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๑๔ ไม่ใช่คำร้องทุกข์ โจทก์นำคดีมาฟ้องเกิน ๓ เดือนนับแต่วันรู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำผิด จึงขาดอายุความตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๖ พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่า การแจ้งความของโจทก์ต่อพนักงานสอบสวนเป็นการร้องทุกข์ตามกฎหมายหรือไม่ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒(๗) วิเคราะห์ศัพท์คำว่า "ร้องทุกข์" ไว้ว่า "หมายความถึงการที่ผู้เสียหายได้กล่าวหาต่อเจ้าหน้าที่ตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ว่ามีผู้กระทำความผิดขึ้น จะรู้ตัวผู้กระทำผิดหรือไม่ก็ตาม ซึ่งกระทำให้เกิดความเสียหายแก่ผู้เสียหาย และการกล่าวหาเช่นนั้นได้กล่าวโดยมีเจตนาจะให้ผู้กระทำความผิดได้รับโทษ" แต่ปรากฏจาคำแจ้งความตามเอกสารหมาย จ.๖ ไม่มีข้อความตอนใดที่มีความหมายว่าโจทก์ซึ่งเป็นผู้เสียหายมีเจตนาให้พนักงานสอบสวนดำเนินคดีแก่จำเลย กลับมีข้อความเพียงว่า"จึงมาแจ้งความร้องทุกข์ไว้เป็นหลักฐานและขอรับเช็คคืนไปดำเนินการเอง" การที่โจทก์แจ้งความไว้เพียงเพื่อให้เป็นหลักฐานเท่านั้น มิได้มีเจตนาให้พนักงานสอบสวนดำเนินคดีแก่จำเลย เช่นนี้ ถือมิได้ว่าเป็นคำร้องทุกข์ตามกฎหมาย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
