จำเลยฎีกาโต้เถียงว่า โจทก์ไม่มีสิทธิครอบครองที่ดินพิพาท และจำเลยขาดเจตนาบุกรุกที่ดินพิพาท เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง
Supreme Court judgments
87,416 คดี แยกตามกลุ่มคดี และเชื่อมโยงตัวบทกฎหมายรายมาตรา
ฎีกาว่า ศาลไม่ควรรับฟังพยานบอกเล่ามาลงโทษจำเลยเป็นการไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณา. และเมื่อพยานโจทก์เบิกความขัดกัน กรณีเป็นที่สงสัย ควรยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลย เป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาล จึงเป็นฎีกาในปัญหา …
ฎีกาของจำเลยในเรื่องที่ว่า จำเลยเป็นผู้ครอบครองให้กัญชาของกลางหรือไม่ และฎีกาที่ว่าศาลล่างฟังเอาคำรับชั้นสอบสวน ของจำเลย มาวินิจฉัยลงโทษจำเลยเป็นการไม่ชอบนั้น เป็นการ โต้เถียงการรับฟังพยานหลักฐานของศาล เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง เ …
แม้ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ แต่ให้ขังจำเลยไว้ในระหว่างฎีกา เมื่อโจทก์ยื่นฎีกาภายในหนึ่งเดือน จำเลยจะขอให้ศาลออกหมายปล่อยจำเลยไปไม่ได้
คดีอาญาที่เป็นความผิดอันยอมความกันได้นั้น ผู้เสียหายย่อมยอมความและถอนคำร้องทุกข์ได้ก่อนคดีถึงที่สุด เมื่อโจทก์ร่วมซึ่งเป็นผู้เสียหายขอถอนคำร้องทุกข์ โดยตกลงยอมความกับจำเลย ในระหว่างที่จำเลยฎีกาคัดค้านคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ต่อศาลฎี …
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 231 ได้บัญญัติให้การขอทุเลาการบังคับในระหว่างอุทธรณ์เป็นเรื่องอยู่ภายในอำนาจของศาลอุทธรณ์โดยเฉพาะ เมื่อศาลอุทธรณ์มีคำสั่งอย่างไรแล้วจะฎีกาต่อไปไม่ได้ ศาลฎีกาไม่มีอำนาจเข้าไปเกี่ยวข้อง จำเลยจึง …
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนให้เรียงกระทงลงโทษรวมจำคุก 3 ปี เป็นคดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ในชั้นนี้ไม่อาจทราบได้ว่า จำเลยจะฎีกาได้หรือไม่ จึงไม่มีเหตุที่จะปล่อยชั่วคราว
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนให้จำคุกจำเลย 1 ปี เป็นคดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงสมควรพิจารณาคำฟ้องฎีกา จำเลยประกอบด้วย เมื่อจำเลยยังไม่ยื่นมาจึงไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวในชั้นนี้
ปัญหาว่าคำเบิกความและการแสดงพยานหลักฐานของ จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 และ มาตรา 180 จะเป็นเท็จหรือไม่ เป็นปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อศาลชั้นต้นและ ศาลอุทธรณ์ยกฟ้องโดยอาศัยข้อเท็จจริง จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงส่วนปัญหาว่ …
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ลงโทษจำคุกจำเลยเหลือ 3 ปีเป็นคดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อจำเลยยังไม่ยื่นฎีกาในชั้นนี้ ยังไม่มีเหตุที่จะอนุญาตให้ปล่อยชั่วคราว ระหว่างฎีกา
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้จำคุกจำเลยไม่เกินห้าปี คดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง และจำเลยมิได้ฎีกา ไม่มีเหตุสมควรให้ ปล่อยชั่วคราว
คดีความผิดอันยอมความกันได้ อยู่ในระหว่างอายุความฎีกาคดียังไม่ถึงที่สุด สิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์ย่อมเป็นอันระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(2)
คดีความผิดต่อส่วนตัว อยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกาคดียังไม่ถึงที่สุด โจทก์ยื่นคำร้องขอถอนฟ้อง จำเลยไม่คัดค้าน สิทธินำคดีอาญามาฟ้องย่อมระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(2)
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนให้ลงโทษจำคุกจำเลย 1 เดือน 15วัน จำเลยฎีกาได้เฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย การที่จำเลยอ้างว่าจะยื่นฎีกาภายหลังจึงยังไม่มีเหตุสมควรที่จะปล่อยชั่วคราว
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนให้จำคุกจำเลยคนละ 3 ปี 4 เดือนเป็นคดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อจำเลยยังไม่ยื่นฎีกา จึงไม่มีเหตุที่จะพิจารณาให้ปล่อยชั่วคราว
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนให้จำคุก 3 ปี 4 เดือน เป็นคดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อจำเลยยังไม่ยื่นฎีกาจึงไม่มีเหตุที่จะพิจารณาให้ปล่อยชั่วคราว
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนให้จำคุกจำเลย 5 ปีจึงเป็นคดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง จำเลยยังไม่ยื่นฎีกา จึงไม่มีเหตุที่จะพิจารณาให้ปล่อยชั่วคราว
ฎีกาที่ว่า คดีนี้เป็นคดีฟ้องขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ เป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย
ฎีกาที่ว่า คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ขัดต่อพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์พุทธศักราช 2521 เป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายการยื่นคำร้องขอแก้ ฎีกาก็คือการยื่นฎีกา จึงต้องกระทำภายในหนึ่งเดือนนับแต่วันที่ได้ อ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งศาลอุทธรณ์
โจทก์ยื่นคำขอทุเลาการบังคับคดีโดยที่ศาลมิได้มีคำบังคับกับโจทก์แต่อย่างใด จึงไม่มีเหตุที่จะขอทุเลาการบังคับคดี