คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสัญญาจะขายสวน ๑ แปลง เนื้อที่ ๕๙ ไร่เศษ ให้โจทก์ในราคา ๑๒,๐๐๐ บาท ต่อมาจำเลยบิดพลิ้ว โจทก์จึงฟ้องศาล จำเลยทำยอมขายสวนดังกล่าวให้โจทก์ ต่อมาจำเลยนำเจ้าพนักงานรังวัดที่ดินเพื่อโอนขายให้โจทก์ ปรากฎว่ามีเนื้อที่เพียง ๒๑ ไร่เศษ โจทก์ขอให้จำเลยลดราคาที่ดินตามส่วนที่ขาดไปในราค่าไร่ละ ๒๐๐ บาท จำเลยไม่ยอมจึงขอให้ศาลบังคับจำเลยโอนขายที่ดินให้โจทก์ราคาลงตามส่วนที่ขาด จำเลยต่อสู้ว่า
โจทก์ฟ้องซ้ำคดีแพ่งแดงที่ ๒๕/๒๕๐๒ ซึ่งโจทก์เคยฟ้องขอให้ขายสวนแปลงนี้ และจำเลยทำสัญญายอมขายให้โจทก์แล้ว โจทก์จำเลยแถลงรับกันว่า คดีนี้เป็นคดีเดียวกับที่โจทก์เคยฟ้องจำเลยคดีแพ่งแดงที่ ๒๕/๒๕๐๒ ซึ่งคดีเสร็จเด็จขาดไปแล้ว และโจทก์จำเลยแถลงไม่ติดใจสืบพยาน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์ฟ้องคดีนี้ซ้ำคดีแพ่งแดงที่ ๒๕/๒๕๐๒ พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ไม่เป็นฟ้องซ้ำ แต่โจทก์ไม่นำสืบว่าเนื้อที่ดินพิพาทขาดไปจริงตามฟ้องหรือไม่ ทั้งจำเลยก็มิได้รับรองว่าขาดจริง จะฟังว่าที่พิพาทขาดไปตามฟ้องไม่ได้ พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกา เห็นว่าคดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยเกี่ยวกับจำเลยไม่สามารถจะส่งมอบที่ดินให้โจทก์เต็มจำนวนเนื้อที่ในสัญญา คือ ๕๙ ไร่เศษ จึงฟ้องขอให้จำเลยลดราคาขายที่ดินลงตามส่วนของเนื้อที่ดินที่ขาดไป โดยโจทก์ใช้ราคาตามเนื้อที่ดินที่มีอยู่จริงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๔๖๖ หาใช่ขอให้บังคับจำเลยขายที่ดินให้โจทกืตามประเด็นที่เคยพิพาทในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ ๒๕/๒๕๐๒ ไม่ จึงไม่เป็นฟ้องซ้ำตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาแพ่งมาตรา ๑๔๘ ปัญหาว่า โจทก์จะขอให้จำเลยปฏิบัติตามคำขอของโจท์ได้เพียงไรนั้น ปรากฎตามคำฟ้องของโจทก์ระบุเนื้อที่ดินที่จำเลยตกลงขายให้โจทก์มี๕๙ ไร่เศษ และเมื่อจำเลยนำเจ้าพนักงานไปรังวัดได้เนื้อที่เพียง ๒๑ ไรเศษ โจทก์ซื้อที่ดินของจำเลยในราคาไร่ละ ๒๐๐ บาทความข้อนี้จำเลยมิได้ให้การปฏิเสธอย่าง ปฏิเสธแต่ข้ออื่น ฉะนั้น ต้องถือว่า จำเลยในข้อที่โจทก์อ้างว่าเนื้อที่ดินขาดไป คดีจึงไม่มีประเด็นที่โจทก์จะต้องนำสืบในข้อนี้
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้จำเลยโอนขายที่ดินรายพิพาทให้โจทก์ โดยลดราคาที่ดินลงตามส่วนที่ขาดไป.
