คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยมีลูกระเบิดมือขว้างซึ่งเป็นวัตถุระเลิดไว้ในครอบครอง ขอให้ลงโทษ
จำเลยให้การว่า เก็บลูกระเบิดมือของกลางได้จากลำน้ำน่าโดยไม่ทราบว่าเป็นวัตถุระเบิด ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าพ.ร.บ.อาวุธปืนเครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิดและดอกไม้เพลิง ๒๔๗๗ มิได้มีใจความในบทใดบัญญัติยกเว้นในเรื่องเจตนาว่าแม้ผู้กระทำจะมิได้มีเจตนาไว้ก็ให้ลงอาญาได้ จึงต้องถือหลักเจตนาตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม. ๔๓ ซึ่งเป็นหลักทั่วไป ข้อเท็จจริงในคดีนี้ฟังได้ว่าจำเลยมิได้มีเจตนาจะครอบครองวัตถุระเบิด หากได้ครอบครองของกลางไว้โดยไม่ทราบว่าเป็นวัตถุระเบิด ดังนี้ย่อมไม่มีอาชญาเจตนา ยังไม่เป็นความผิด
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน.
