คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่าเครื่องขีดไฟเย็นชินรวม ๔ หีบได้ถูกนำเข้ามาในพระราชอาณาจักร์สยามโดยยังไม่ได้เสียภาษีตามกฎหมาย ฮ.จำเลยได้ทำเครื่องขีดไฟเหล่านี้ ๓๐๗๑ อันราคา ๒๑๙๓ บาท ๙๒ สตางค์ ไปบรรทุกรถไฟโดยทราบว่าเป็นของยังมิได้เสียภาษี ศาลเดิมพิพากษาว่า ฮ. จำเลยมีผิดตามพ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.๒๔๖๙ ม.๒๗ ให้จำคุก ๖ เดือน จำเลยนอกนั้นให้ปล่อยไป
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่าพ.ร.บ.ศุลกากร ม.๒๗ ไม่กินความถึงผู้รับจ้างขนของดังเช่นจำเลย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามพ.ร.บ.ศุลกากร ม.๒๗ มิใช่เป็นบทบัญญัติสำหรับลงโทษผู้ที่นำของที่ยังมิได้เสียภาษีเข้ามาจากต่างประเทศ แลออกไปจากพระราชอาณาจักร์สยามอย่างเดียว แต่ยังกำหนดเป็นความผิดครอบงำถึงพฤตติการณ์ที่จำเลยได้กระทำลงด้วยจึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
