คำฟ้องและคำให้การ
ความว่า เรือนรายนี้เดิมเป็นของนางยิ้ม ได้ให้จำเลยเช่าอยู่ เมื่อเดือนมกราคม ๒๔๘๙ โจทก์ซื้อเรือนจากนางยิ้ม จำเลยยังคงอยู่ในเรือนนั้นในวันที่โจทก์ซื้อเรือนนั้นเอง โจทก์ได้บอกเลิกการเช่า และให้จำเลยออกจากเรือน จำเลยไม่ยอม โจทก์ร้องต่อคณะกรรมการควบคุมค่าเช่า ขอเข้าอยู่ คณะกรรมการ ฯ ลงมติให้โจทก์เข้าอยู่ แต่จำเลยยังไม่ยอมออก โจทก์จึงฟ้องขอให้ขับไล่
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าโจทก์ไม่ใช่ผู้ให้เช่าเดิม คณะกรรมการ ฯ ไม่มีอำนาจให้ความยินยอม พิพากษายกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์มีสิทธิฟ้องขับไล่ได้ พิพากษากลับให้ขับไล่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์เป็นผู้รับโอนกรรมสิทธิมา จึงเป็นผู้ให้เช่าเดิมตามความในมาตรา ๑๖(๖) พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน ๒๔๘๙ จึงมีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
