คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่านางง้อ ง้อเซ็งได้ฝากเงินไว้ในคลังออมสินประเภทฝากประจำให้แก่บุตรผู้ร้องทั้งสามซึ่งเป็นหลานคนละ ๒๕๐๐ บาท แต่แล้วกลับใจจะไม่ให้แก่เด็ก ได้บอกล่วงหน้าขอถอนและทำพินัยกรรม์ยกเงินให้แก่นายกิมหลีผู้ร้องแต่ยังไม่ทันถึงกำหนดถอนนางง้อก็วายชนม์ นางชมง้อเซ็งมารดาเด็กทั้งสามจึงยื่นคำร้องขอให้ตั้งผู้ร้องเป็นผู้แทนโดยชอบธรรมเพื่อจัดการเกี่ยวกับเงินของเด็กทั้งสามนี้ นายกิมหลีจึงยื่นคำร้องคัดค้านว่ากรรมสิทธิ์ในเงินนี้ยังอยู่แด่นางง้อ ผู้คัดค้านย่อมได้ตามพินัยกรรม์นั้น ศาลจังหวัดตากเห็นว่า เงินรายนี้ยังเป็นของนางง้ออยู่ย่อมตกเป็นของผู้คัดค้านตามพินัยกรรม์พิพากษาให้ยกคำร้องของผู้ร้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่ากรรมสิทธิ์ในเงินที่ฝากในนามของเด็กนี้ตกเป็นของเด็กแล้ว นางง้อไม่มีสิทธิ์ที่จะยกเงินนี้ให้แก่ผู้คัดค้านตามพินัยกรรม์ได้ จึงพิพากษากลับศาลชั้นต้นให้ยกคำคัดค้านของผู้ค้านเสีย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้คัดค้านฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าจำนวนเงินที่นางง้อฝากคลังออมสินรับเงินนี้ย่อมตกไปเป็นของเด็กทันที นางง้อไม่มีสิทธิ์ที่จะเอาเงินจำนวนนี้ไปทำพินัยกรรม์ยกให้แก่นายกิมหลีได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
