คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ บังอาจเบียดบังยักยอกเช็ค ๒ ฉบับ ของโจทก์ซึ่งโจทก์เป็นผู้สั่งจ่ายให้จำเลยที่ ๑ รับไปเพื่อมอบให้แก่นายทุนเป็นประกันเงินที่เอามาสร้างภาพยนต์ และจำเลยที่ ๒ รับเช็ค ๒ ฉบับดังกล่าวไว้โดยรู้ว่าเป็นของที่ได้มาโดยการกระทำผิดกฎหมายยักยอก ขอให้ลงโทษ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องเห็นว่าคดีไม่มีมูล พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยฎีกาข้ออื่นแล้ว ส่วนข้อที่โจทก์อ้างว่าศาลชั้นต้นยินยอมให้จำเลยอ้างพยานโดยส่งพยานเอกสารในชั้นไต่สวนมูลฟ้องเป็นการไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณานั้น เห็นว่า ขณะทนายจำเลยถามค้านตัวโจทก์ซึ่งอ้างตนเองเป็นพยานถึงเงินที่โจทก์รับไปจากจำเลยที่ ๑ เพื่อใช้จ่ายในการสร้างภาพยนต์โดยเอาบันทึกที่โจทก์เซ็นรับเงินกับเอกสารลงวันที่ ๑๕ มีนาคม ๒๕๐๖ ให้พยานดู พยานดูแล้วให้การรับรองว่าบันทึกกับเอกสารดังกล่าวถูกต้อง พยานจำเลยจึงส่งบันทึกกับเอกสารนั้นต่อศาล เช่นนี้ บันทึกกับเอกสารดังกล่าวไม่ใช่เป็นพยานเอกสารที่จำเลยอ้าง หากแต่เป็นเอกสารที่โจทก์เบิกความถึงและทนายจำเลยนำส่งศาลเพื่อประกอบถ้อยคำของโจทก์ให้ปรากฏรายละเอียดชัดเจนขึ้นเท่านั้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
