คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยทั้ง ๔ สมคบกันทำการปล้นทรัพย์ ขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญา ม. ๓๐๑ ในชั้นศาลอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งให้ศาลชั้นต้นสืบพะยานโจทก์บางปากที่ได้สืบไว้แล้ว เพื่อให้สิ้นกระแสความ และในที่สุดศาลอุทธรณ์คงพิพากษายืนตาม
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาข้อเท็จจริง และคัดค้านว่าที่ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งให้ศาลจังหวัดเรียกพะยานโจทก์มาสืบเพิ่มเติมนั้น ไม่ขอบ เป็นเหตุให้จำเลยเสียเปรียบ ศาลฎีกาตัดสินว่า ตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๒๐๘(๑) ศาลอุทธรณ์มีอำนาจสั่งให้ศาลชั้นต้นสืบพะยานเพิ่มเติมได้ส่วนข้อเท็จจริงคงยืนตามศาลอุทธรณ์ทุกประการ ให้ยกฎีกาจำเลย
