คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองกับพวกอีก ๒ คนปล้นโคของผู้เสียหาย ซึ่งอยู่ในความดูแลของนายบีและนายทาไป ๑ ตัว โดยใช้ปืนยิงโคนั้นตายและใช้ปืนขู่เข็ญนายบีและนายทา ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๔๐ และให้จำเลยใช้ราคาทรัพย์ ๑,๕๐๐ บาทแก่เจ้าทรัพย์
จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดฐานปล้นทรัพย์โดยมีอาวุธและใช้ปืนยิง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๔๐ วรรค ๑, ๒ ลงโทษจำคุกคนละ ๒๐ ปี ให้จำเลยใช้ราคาทรัพย์ ๑,๕๐๐ บาทแก่เจ้าทรัพย์
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้น เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดฐานลักทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๕(๗) ให้จำคุกจำเลยคนละ ๓ ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า นายทากับนายบีบุตรเขยและบุตรเจ้าทรัพย์นำฝูงโคกระบือของเจ้าทรัพย์ไปเลี้ยง แล้วบุคคลทั้งสองได้ยินเสียงปืนดัง๑ นัดที่ผูกโคซึ่งอยู่ห่างบุคคลทั้งสอง ๔ เส้น เห็นฝูงโคกระบือแตกตื่นจนพากันไปดู พอเดินไปได้ราว ๒ เส้น ก็เห็นโคถูกปืนล้มอยู่ ๑ ตัว และเห็นจำเลยทั้งสองกับชายอีก ๒ คนถือปืนยาวทั้ง ๔ คนยืนอยู่ใกล้ ๆ กับโคที่ล้มจำเลยกับพวกมิได้ยกปืนขึ้นเล็งมาที่บุคคลทั้งสอง แต่ปล่อยให้บุคคลทั้งสองต้อนโคกระบือรวมฝูงพากลับบ้าน จึงวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดฐานปล้นทรัพย์
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
