คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ได้ความว่า จำเลยได้ซื้อไม้ไผ่ ๕๐๐ ลำ ราคา ๕๐๐ บาท เพื่อทำทุ่นล่องไม้ยางของจำเลย สัญญาจะชำระเงินเมื่อไม้ยางของจำเลยผ่านด่านภาษี เมื่อไม้ยางของจำเลยผ่านด่านภาษีแล้ว จำเลยกลับปฏิเสธว่าไม่ได้ซื้อไม้ โจทก์จึงฟ้องขอให้จำเลยชำระเงิน จำเลยปฏิเสธว่าไม่ได้ซื้อจากโจทก์ ศาลชั้นต้นศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้จำเลยชำระเงินแก่โจทก์ตามฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่า สัญญาซื้อไม้รายนี้ไม่ได้ทำสัญญาเป็นหนังสือ ขัดกับประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๔๕๖ และการที่ศาลรับฟังพะยานบุคคลว่า มีการซื้อขายกันไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๙๔
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อกฎหมายที่จำเลยยกขึ้นอ้างในฎีกา จำเลยไม่ได้ยกขึ้นต่อสู้ไว้ในศาลชั้นต้น และไม่เป็นข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๙
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฎีกาจำเลย
