คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยเอาเพลิงจุดเผากอไผ่ ซึ่งอยู่ในไร่ของจำเลยโดยลักษณะอันน่ากลัวจะเป็นอันตรายแก่ผู้คนหรือทรัพย์สินของผู้อื่น และเพลิงได้ลุกลามและลูกไฟปลิวไปไหม้เคหะสถานที่คนอยู่อาศัยของนายเขียว นายเรือง นายสำคัญ เสียหาย ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๑๘๖,๑๘๗
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๑๘๗ ประกอบด้วยมาตรา ๑๘๖ ให้จำคุกจำเลย ๑๐ ปี
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ขณะที่จำเลยจุดเผากอไผ่นั้น มีลมแต่เพียงเล็กน้อยตามธรรมดาของฤดูกาลในเวลานั้น ปลัดอำเภอพยานโจทก์ก็ว่า ถ้าลมพัดธรรมดาคงไม่เป็นอันตรายแก่หมู่บ้านที่อยู่ห่างออกไปถึง ๕ เส้น เมื่อได้พิเคราะห์ถึงสถานที่และเวลาเกิดเหตุประกอบด้วยกอไผ่ที่จำเลยจุดและเหตุผลทั้งปวงทั่วไปแล้ว เห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่า คดียังไม่พอฟังว่าจำเลยเผากอไผ่รายนี้โดยลักษณะอันน่ากลัวว่าจะเป็นอันตรายแก่ผู้คนหรือทรัพย์ของผู้อื่น การที่ลูกไฟปลิวไปไหม้เคหะสถานของผู้เสียหายนั้นขึ้นเป็นเพราะเกิดมีลมกล้าขึ้นมาเมื่อภายหลังพัดมาเอกลุกไฟปลิวไป ซึ่งจำเลยไม่อาจคาดคิดเห็นได้เลยในขณะที่จำเลยจุดกอไผ่ การกระทำของจำเลยจึงยังไม่เป็นความผิดตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๑๘๗
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
