คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องและแก้ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๒๘ กรกฎาคม ๒๕๑๐ เวลากลางคืนจำเลยได้บังอาจร่วมกันปล้นเอาไก่ของผู้เสียหายไป โดยใช้มีดปลายแหลมที่ติดตัวไปขู่เข็ญว่าจะแทงทำร้ายนายเทิง สายบุตร กับพวกซึ่งเป็นพวกผู้เสียหายที่ติดตามขัดขวางจำเลยไปในระยะกระชั้นชิด ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๔๐, ๘๓ ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหายและให้นับโทษจำเลยต่อจากโทษในคดีอาญาดำที่ ๑๑๐๐/๒๕๑๐ของศาลจังหวัดสุรินทร์ด้วย
จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่าหลักฐานพยานโจทก์ไม่มีน้ำหนักพอฟังว่าจำเลยได้ทำผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์ปล่อยจำเลยไป
โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วฟังว่า จำเลยทั้งสามได้สมคบกันปล้นเอาไก่ของผู้เสียหายไปจริง พิพากษาว่าจำเลยทั้งสามมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๔๐ วรรค ๒ และ ๘๓ ลงโทษจำคุกจำเลยคนละ ๑๐ ปี คำรับสารภาพของจำเลยทั้งสามในชั้นสอบสวนมีประโยชน์แก่การพิจารณา จึงปรานีลดโทษให้คนละหนึ่งในสามตามมาตรา ๗๘คงจำคุกจำเลยไว้คนละ ๖ ปี ๘ เดือน ให้จำเลยทั้งสามคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืน ๓๐ บาทแก่ผู้เสียหายโดยให้นับโทษจำเลยไปในคดีนี้ เพราะไม่ปรากฏว่าศาลได้พิพากษาคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อแล้ว
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยกับพวกได้สมคบกันลักไก่ของผู้เสียหายไปจริงเมื่อผู้เสียหายกับพวกไล่ตามไปห่างบ้านผู้เสียหายประมาณ ๓-๔ เส้นพวกจำเลยได้ชักมีดออกขู่ไม่ให้ตาม การกระทำของจำเลยกับพวกจึงเข้าเกณฑ์เป็นการปล้นทรัพย์ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย
