คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๓๐ กันยายน พ.ศ. ๒๔๗๗ จำเลยมีเครื่องกะสุนปืนอันเป็นของสำหรับใช้แต่ฉะเพาะในการสงครามไว้ในครอบครองโดยผิดกฎหมาย ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.อาวุธปืน ฯลฯ พ.ศ.๒๔๗๗ ม.๘-๕๔๕
จำเลยให้การรับว่าได้มีกะสุนปืนของกลางโดยมิได้รับอนุญาต ตามวันที่โจทก์ฟ้องจริง ศาลเดิมพิพากษาให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับศาลเดิมให้ปรับจำเลยตาม ม.๕๔ แห่ง พ.ร.บ.อาวุธปืน ฯ พ.ศ.๒๔๗๗
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้จำเลยให้การว่ามีกะสุนปืนของกลางจริง แต่จะเป็นของใช้ฉะเพาะในการสงครามหรือไม่นั้นจำเลยมิได้ให้การรับ และฝ่ายโจทก์ก็มิได้นำพะยานมาสืบ จึงเป็นข้อที่กล่าวมาในฟ้องลอย ๆ ศาลจะรับฟังเป็นความจริงมิได้ คดีคงฟังได้แต่ว่าเป็นกะสุนปืนตามธรรมดา แลเห็นว่าวันที่จับกะสุนปืนของกลางได้จากจำเลยเป็นวันก่อนที่มาตรา ๖๑ แห่ง พ.ร.บ.อาวุธปืน ฯ ถูกแก้ไขซึ่งตามมาตรานี้เป็นบทบัญญัติฉะเพาะกาลซึ่งกฎหมายให้โอกาศแก่จำเลยปฏิบัติการตามกฎหมายได้ภายใน ๖ เดือนโดยไม่เอาโทษ คดีจึงเป็นอันลงโทษแก่จำเลยมิได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลเดิม
