คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ศาลเดิมฟังการพิจารณาว่าจำเลย ๔ คนนี้เป็นผู้ร้ายลักโค ๑ ตัวมีผิดตามม. ๒๙๔ ให้ลงโทษ ท.ผู้เดียวอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าหลักฐานโจทก์ไม่พอฟังว่า ท.กับพ. และ น.ซึ่งมิได้อุทธรณ์มา เป็นผู้ร้ายดังโจทก์หา จึงพิพากษาให้ปล่อยจำเลยทั้งสามนี้ไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า เรื่องนี้ได้มีการลักทรัพย์เกิดขึ้นจริง และศาลก็ฟังว่า พ.และ น.เป็นผู้ร้าย นับว่าคดีเสร็จเด็ดขาดไปส่วนหนึ่ง ศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจรื้อฟื้น เพราะรูปกรณีสำหรับ ท. เป็นคดีฉะเพาะตัวเท่านั้น ส่วนคดีสำหรับ พ. นั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยเหตุผลของศาลเดิม
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีไปตามศาลเดิมทุกประการ
