คำฟ้องและคำให้การ
คดีสองสำนวนนี้ ศาลพิจารณาและพิพากษารวมกันโจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันใดไม่ปรากฏ ระหว่างวันที่ 31 มีนาคม ถึง 3 ตุลาคม 2498 เวลากลางวัน นายสงบจำเลยและนายสนานจำเลยต่างบังอาจตัดฟันไม้หวงห้ามคือ ไม้ตะเคียนสามพอนอันเป็นไม้ตะเคียนชนิดอื่น ๆ 4 ท่อนไม้กะบาก 1 ท่อน เนื้อไม้ 9.00 ลูกบาศก์เมตร ต้องเสียค่าภาคหลวง 172.60 บาท และ 58 ท่อน เนื้อไม้ 127.89 ลูกบาศก์เมตร ต้องเสียค่าภาคหลวง 2,557.80 บาท ตามลำดับ และจำเลยต่างบังอาจมีไม้ที่ตัดดังกล่าวอันเป็นไม้ที่ยังไม่ได้แปรรูปและไม่มีรอยตราค่าภาคหลวงประทับไว้ในความครอบครองของจำเลย ไม้ดังกล่าวเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. ตามบัญชีต่อท้าย พ.ร.ก. กำหนดไม้หวงห้าม 2497จำเลยทั้ง 2 ปฏิเสธศาลชั้นต้นฟังว่า
ไม้ตะเคียนสามพอนไม่เป็นไม้หวงห้ามตาม พ.ร.ก.กำหนดไม้หวงห้าม 2497 พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ 2484 ม.11, 69, 73 (ฉบับที่ 3) 2494 มาตรา 6, 16, 17 พ.ร.ก. กำหนดไม้หวงห้าม 2487 มาตรา 4 ให้รวมกระทงลงโทษปรับนายสงบจำเลย 500 บาท ส่วนนายสนานจำคุก 3 เดือน ปรับ 500 บาทโทษจำคุกรอการลงโทษไว้ 5 ปีจำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พ.ร.ก. กำหนดไม้หวงห้าม 2497 ได้กำหนดไม้ตะเคียนในจังหวัดสตูลไว้หลายแห่ง อันดับ 22 ใช้คำว่าไม้ตะเคียนชนิดอื่น ๆ ฉะนั้นไม้ตะเคียนสามพอน จึงรวมอยู่ในความหมายของคำว่า ไม้ตะเคียนชนิดอื่น ๆ ซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก.
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
