คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยเป็นภรรยา ก.ผู้ตาย แต่ได้ร้างกันมาหลายเดือนแล้ว วันเกิดเหตุจำเลยไปที่อำเภอตามหมายโดย ก.ไปร้องต่ออำเภอว่าจำเลยไม่อยู่กินด้วย อำเภอจึงเปรียบเทียบให้ แต่ในที่สุดไม่ปรองดองกันจำเลยจึงเดินลงจากที่ว่าการอำเภอ ก.ไล่ตาม จำเลยวิ่งหนี พอทันกัน ก.ฉุดคร่าจำเลย ๆ กัดแขน ก.จึงปล่อยแล้วจำเลยวิ่งหนีแลชักมีดซุยที่พอออกมาแกว่งเพื่อกันมิให้ก.เข้าไปฉุดหรือทำร้าย แต่ ก.ยังขืนวิ่งตามเข้าไปจะฉุดหรือทำร้ายอีก จึงถูกมีดที่จำเลยแกว่งใต้ราวนมซ้ายทะลุใน แลถึงแก่ความตายด้วยพิษบาดแผลนั้น ศาลเดิมพิพากษาให้ จำคุก ๑๐ ปี ตามมาตรา ๒๕๑
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นการป้องกันเกินกว่าสมควรแก่เหตุพิพากษาให้จำคุก ๑ ปี ตามมาตรา ๒๕๑-๕๓
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ก.ได้ถืออำนาจให้ฉุดคร่าจำเลยโดยพละการอันเป็นการผิดกฎหมายจำเลยดิ้นรนพ้นจากการฉุดคร่าไปแล้วครั้งหนึ่งโดยมิได้ใช้อาวุธ เมื่อหลุดไปแล้วจำเลยเห็น ก.วิ่งตามไปจะฉุดอีก จึงเอามีดออกมากวัดแกว่งเพื่อป้องกันมิให้ ก.ฉุดจำเลย ก.เห็นแล้วยังขืนวิ่งเข้าไปจนถูกมีดที่จำเลยกวัดแกว่งถึงแก่ความตาย เห็นว่าจำเลยได้กระทำโดยป้องกันพอสมควรแก่เหตุตาม ม.๕๐ แม้โจทก์จะฎีกาขึ้นมาฝ่ายเดียวศาลก็มีอำนาจปล่อยจำเลยไปได้
