คำฟ้องและคำให้การ
คดีทั้งสองสำนวนนี้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษารวมกันคดีดำที่ 216/2507 นายสมิทธิ์ฟ้องว่า ได้ว่าจ้างนางเพรียงพันธ์ขนไม้ท่อนนางเพรียงพันธ์ได้ยืมเงินล่วงหน้าไปก่อนเป็นค่าใช้จ่าย10,000 บาท นางเพรียงพันธ์ไม่ขนไม้ นายสมิทธิ์จึงบอกเลิกสัญญาและให้นางเพรียงพันธ์คืนเงิน 10,000 บาท นางเพรียงพันธ์ไม่คืน จึงฟ้องเรียกเงินจำนวนดังกล่าว พร้อมด้วยดอกเบี้ยนางเพรียงพันธ์ให้การว่า ไม่เคยยืมและไม่เคยรับเงินคดีดำที่ 217/2507 นางเพรียงพันธ์กลับเป็นโจทก์ฟ้องนายสมิทธิ์นายวีระคมว่า นายสมิทธิ์เป็นตัวแทนหรือลูกจ้างนายวีระคม ได้ว่าจ้างรถยนต์ของนางเพรียงพันธ์บรรทุกไม้ท่อนเพื่อนำไปใช้ในกิจการของโรงเลื่อยจักรของนายวีระคมเป็นเงินค่าจ้าง 9,635 บาท
นายสมิทธิ์ไม่ชำระ นอกจากนี้นายสมิทธิ์ได้เช่ารถยนต์บรรทุกไปขนไม้ของนายวีระคม คิดค่าเช่ารวมเป็นเงิน 10,800 บาท ขอให้นายสมิทธิ์นายวีระคมร่วมกันรับผิดใช้เงินค่าจ้างและค่าเช่าดังกล่าวนายสมิทธิ์ นายวีระคมให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้นายสมิทธิ์ชำระค่าจ้างขนไม้ 9,435 บาท ให้นางเพรียงพันธ์ และให้นางเพรียงพันธ์ชำระเงินยืม10,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่นายสมิทธิ์นางเพรียงพันธ์และนายสมิทธิ์อุทธรณ์ทั้งสองฝ่ายศาลอุทธรณ์พิพากษายืนคู่ความทั้งสองฝ่ายฎีกา และนายสมิทธิ์ฎีกาด้วยว่าฟ้องของนางเพรียงพันธ์เคลือบคลุมศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้บรรยายฟ้องว่า จำเลยจ้างรถยนต์โจทก์ขนไม้ท่อนที่ป่าวังป่าลึงก์ถึงอำเภอศรีสวัสดิ์ จังหวัดกาญจนบุรีเพื่อนำมาใช้ในกิจการโรงเลื่อยจักรโชติกพานิชของนายวีระคมจำเลยที่ 2 จำเลยตกลงให้ค่าจ้างคิดเป็นเนื้อไม้ลูกบาศก์เมตรละ85 บาท
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าคำฟ้องของโจทก์ดังกล่าวนี้เป็นคำฟ้องซึ่งแสดงสภาพแห่งข้อหาและข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาของโจทก์พอที่จำเลยจะเข้าใจข้อหาได้แจ้งชัด ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรค 2 แล้ว ส่วนอัตราค่าจ้างขนโจทก์มิได้ประมาณเอาดังที่จำเลยอ้างในฎีกาคำฟ้องของโจทก์จึงมิได้เคลือบคลุมแต่ประการใดศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
