คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ว่า โจทก์เช่าตึกแถวจากนายมาโนชญ์แล้วให้จำเลยอาศัยต่อมาจำเลยไม่ยอมออกจากตึกแถวพิพาทตามเวลาที่ตกลงกันไว้ ขอให้บังคับจำเลยและบริวารออกจากตึกแถวพิพาทกับใช้ค่าเสียหายด้วย
จำเลยให้การว่า จำเลยเช่าตึกแถวพิพาทจากนายเวช ไม่เคยขออาศัยโจทก์ โจทก์ไม่เคยครอบครองตึกแถวพิพาท จำเลยถูกข่มขู่ให้ลงชื่อในบันทึกยินยอมออกจากตึกแถวพิพาทจึงเป็นโมฆะขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารออกจากตึกแถวพิพาทพร้อมทั้งใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เฉพาะเรื่องค่าเสียหาย โจทก์จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้โจทก์จะไม่ได้เข้าครอบครองหรือเข้าไปอยู่ในตึกแถวพิพาทเลยนับแต่โจทก์ได้จดทะเบียนการเช่าจากนายมาโนชญ์เพราะจำเลยไม่ยอมขนทรัพย์สินออกไปจึงยอมให้จำเลยอาศัยต่อ ต่อมาโจทก์ได้บอกให้จำเลยออกจากตึกแถวพิพาท ครั้งสุดท้ายจำเลยขออยู่ถึงวันที่ ๒๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๕ จำเลยจะขนย้ายออกไปจากตึกแถวพิพาท โดยจำเลยกับนางสาวเซี่ยมไน้ในฐานะผู้รับมอบอำนาจจากโจทก์ได้ไปทำบันทึกข้อตกลงกันที่สถานีตำรวจนครบาลทุ่งมหาเมฆ เมื่อวันที่ ๑๐ พฤศจิกายน ๒๕๒๔ ซึ่งเป็นสัญญาอย่างหนึ่ง โจทก์จำเลยจึงเป็นคู่สัญญากันจำเลยจึงต้องผูกพันตามข้อสัญญาที่ทำไว้ เมื่อถึงกำหนดวันที่ ๒๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๕ จำเลยไม่ยอมขนย้ายออกไปจากตึกแถวพิพาทจึงเป็นฝ่ายผิดนัด โจทก์ไม่จำต้องบอกกล่าวอีก โจทก์มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยให้ออกไปจากตึกแถวพิพาทได้โดยอาศัยสิทธิตามสัญญา ข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าจำเลยถูกข่มขู่ให้ทำสัญญา ศาลอุทธรณ์กำหนดค่าเสียหายเหมาะสมแล้ว ฎีกาโจทก์จำเลยฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
