เนื้อความคำพิพากษา
เจ้าพนักงานจับเชื้อล่าสุราเถื่อน ได้ห่างโรงที่จำเลยอยู่ ๑๕-๑๖ วาเศษแล้วไปค้นได้ขวดที่ในดรงจำเลยได้ประมาณ ๗๐-๘๐ ใบ เจ้าพนักงานจะจับภรรยาของ จ.ผู้ที่จำเลยอาศัยอยู่ด้วยไป จำเลยว่าไม่ได้เพราะภรรยา จ.ลูกยังเล็ก ๆ อยู่และเลี้ยงสุกรไว้มาก กำนันจึงถามจำเลยว่าจำเลยจะรับหรือไม่ถ้าไม่รับก็ต้องเอาตัวภริยา จ.ไป จำเลยคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงพูดว่าถ้าไม่เอาภริยา จ.ไปก็ยอมรับ โจทก์จึงฟ้องจำเลยฐานมีแป้งเชื้อสุราเถื่อนโดยอาศัยคำรับของจำเลย ศาลฎีกาตัดสินว่ากำนันเป็นฝ่ายเจ้าพนักงานพูดจูงใจให้จำเลยรับ จำเลยจึงได้รับเป็นการไม่ชอบด้วยประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๑๓๕ คำรับของจำเลยจึงรับฟังไม่ได้ เมื่อโจทก์ไม่มีพะยานอื่นประกอบก็ลงโทษจำเลยมิได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายกฟ้อง
