คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เช่าบ้านของจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๒ โดยคำสั่งและรู้เห็นยินยอมของจำเลยที่ ๑ บังอาจเรียกเก็บขึ้นค่าเช่าแก่โจทก์จากอัตราเดือนละ ๒๐ บาทเป็นเดือนละ ๔๕ บาท จำเลยทั้ง ๒ เรียกเก็บค่าเช่าในอัตรา ๔๕ บาทจากโจทก์เรื่อยมา ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องกับศาลชั้นต้นที่พิพากษษว่าโจทก์สมัครใจให้จำเลยขึ้นค่าเช่าตลอดมาตั้งแต่วันที่ ๕ มิถุนายน ๒๔๙๐ จนถึงวันที่ ๗ พฤษภาคม ๒๔๙๒ เป็นเวลาถึง ๑ ปี ๑๑ เดือนแล้ว แม้จะอ้างว่ากลัวโจทก์ขับไล่ ก็ไม่ใช่การบีบบังคับหรือขืนใจตามกฎหมายจะถือว่าโจทก์ เป็นผู้เสียหาย ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๒(๔) ไม่ได้ โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้อง (อ้างฎีกา ๑๑๘๓/๒๔๘๐)
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์สมัครใจยอมให้ผู้ให้เช่าขึ้นค่าเช่ามาเป็นเวลาถึงปีเศษแล้ว โจทก์จึงไม่ใช่ผู้เสียหาย ไม่มีสิทธิฟ้องคดีนี้ตามนัยฎีกาที่ศาลชั้นต้นอ้างมา
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
