คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าโแนดที่พิพาท ๒ ฉะบับมีชื่อนางอิ่ม นางอ่ำพี่น้องเป็นผู้ถือกรรมสิทธิรวมกัน นายเล็กสามีนางอ่ำ โจทก์เป็นหลานนางอิ่ม นางอ่ำเป็นป้า คนเหล่านี้ได้ปกครองที่นี้มา ผ่าย จำเลยเป็นหลานนายเล็กเป็นอาว์มิได้เข้าเกี่ยวข้องปกครองที่พิพาทเลย พ.ศ.๒๔๖๙ นางอ่ำตาย นายเล็กได้มาอยู่กับจำเลย หาได้ปกครองที่พิพาทไม่ปล่อยให้นางอิ่มปกครองฝ่ายเดียวต่อมาอีก ๑ ปี นายเล็กตายก็ตายอีก พ.ศ. ๒๔๗๒ นางอิ่มตาย โจทก์จึงขอรับมฤดก จำเลย ขัดขวางโจทก์จึงฟ้องขอให้ห้ามจำเลย ศาลเดิมตัดสินให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์กลับให้ที่เป็นของโจทก์ แลให้เจ้าพนักงานโอนโฉนดให้โฉนด
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าเมื่อนางอ่ำตายแล้วนายเล็กหาได้ปกครองที่พิพาทอันเป็นสินเดิมของนางอ่ำไม่ ทั้งไม่จัดการฟ้งอเรียกส่วนมฤดกภายใน ๑ ปี นายเล็กหมดอำนาจที่จะได้มฤดกของนางอ่ำ เมื่อนายเล็กไม่มีสิทธิรับมฤดกแล้ว จำเลยผู้เป็นหลานนายเลกก็อยู่ในสภาพเช่นเดียวกัน จึงตัดสินสืนตามศาลอุทธรณ์
