คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า มีคนร้ายลักปากกาหมึกซึมของนายทองไป ๑ ด้าม ต่อมาจำเลยเก็บปากกาซึ่งถูกคนร้ายลักไปนั้นได้ แล้วจำเลยมีเจตนาทุจริตยักยอกเอาไว้เป็นประโยชน์ของจำเลยเสีย ไม่กระทำตามกฎหมายที่บังคับไว้สำหรับการเก็บของตกของหาย ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๓๑๘ จำเลยรับสารภาพ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า ปากกานี้ถูกคนร้ายลักไป ไม่ใช่ของตกของหาย จำเลยยังไม่ผิดตามฟ้อง ตามนัยฎีกาที่ ๑๓๘/๒๔๙๒ พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องของโจทก์ปรากฎว่าปากกาของนายทองถูกคนร้ายลักเอาไป จึงยังเรียกไม่ได้ว่าเป็นของตกของหาย ตามความหมายแห่งมาตรา ๓๑๘ แห่ง ก.ม.ลักษณะอาญา จำเลยไม่มีความผิดตามกฎหมายที่โจทก์ขอให้ลงโทษ ตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ศาลชั้นต้นอ้างไว้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
