คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า เดิมโจทก์ได้แจ้งต่อเจ้าพนักงานว่า จำเลยที่ ๑ มีฝิ่นเถื่อนแลมีฝิ่นเกินใบอนุญาต เจ้าพนักงานไปตรวจค้นจับได้ แต่ก่อนที่จะฟ้องจำเลยที่ ๑ ๆ ได้ฟ้องโจทก์เสียก่อนหาว่าโจทก์แจ้งความเท็จแลกระทำพะยานเท็จ แต่ศาลได้ยกฟ้องคดีนี้เสียโดยเห็นว่าไม่มีมูล ปรากฏตามคดีแดงที่ ๖๕๗/๒๔๗๖ ต่อมาอัยยการจึงฟ้องจำเลยที่ ๑ กับ ข.ในเรื่องฝิ่นที่จับได้
จำเลยให้การรับสารภาพว่าได้กระทำผิดตามฟ้องแลศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยคดีเป็นอันยุตติถึงที่สุดไปแล้ว โจทก์จึงฟ้องจำเลยในคดีนี้-หาว่าเอาความเท็จมาฟ้องกล่าวโทษแกจำเลยทั้ง ๒ ได้เข้าเบิกความเป็นพะยานเท็จดังปรากฏในคดีแดงที่ ๗๔๒/๒๔๗๖ ขอให้ลงโทษจำเลย ศาลเดิมพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ปรับจำเลยที่ ๑ โดยเอาคำรับสารภาพของจำเลยที่ปรากฏตามสำนวนคดีแดงที่ ๖๕๗/๒๔๗๖ มาฟังลงโทษ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตาม ม.๑๑ แห่ง พ.ร.บ.วิธีพิจารณาความมีโทษ ๆ เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง ศาลก็ตัดสินลงโทษจำเลยทีเดียวได้ เห็นว่ามาตรานี้มุ่งถึงการรับสารภาพในคดีที่พิจารณาอยู่นั้นโดยฉะเพาะ หาได้หมายความตลอดไปว่าเมื่อจำเลยให้การรับสารภาพในคดีเรื่องก่อนก็เท่ากับรับสารภาพในเรื่องหลังด้วย
อนึ่งคำรับของบุคคลในเรื่องใดโดยฉะเพาะก็ย่อมรับฟังได้ฉะเพาะเรื่องฉะเพาะรายไปจะถือเอาเป็นข้อผูกมัดสำหรับเรื่องอื่นตลอดไปด้วยไม่มีสิ้นสุดหามิได้ เพราะผู้ให้คำรับย่อมหวังผลต่าง ๆ กัน แล้วแต่พฤตติการณ์เป็นเรื่อง ๆ ไป ฉะนั้นในคดีนี้ศาลจะยกเอาคำรับสารภาพแลคำพิพากษาของศาลในคดีที่ ๗๔๒/๒๔๗๖ มาฟังเป็นหลักฐานลงโทษโดยอาศัยมาตรา ๑๑ แห่ง พ.ร.บ.วิธีพิจารณามีโทษ ๆ นั้นไม่ได้ ทั้งกฎหมายอื่นก็ไม่มีบัญญัติให้เป็นเช่นนั้น แลอีกประการหนึ่งคดีนี้กับคดีอาญาเลขแดงที่ ๗๔๒/๒๔๗๖ ก็มีข้อหาแลประเด็นนำสืบต่างกัน การที่ศาลอุทธรณ์ฟังแต่คำพิพากษาแลคำรับสารภาพของจำเลยในคดีนี้เรื่องก่อนมาลงโทษจำเลยจึงเป็นการการไม่ชอบ ทั้งพะยานหลักฐานอื่นก็ไม่พอฟังว่าจำเลยกระทำผิดจึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้ยกฟ้อง
