คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินมีโฉนดพร้อมตึกแถว 6 ห้องจำเลยทั้งห้าสำนวนเข้าไปอยู่ในตึกแถวโดยไม่มีสิทธิ โจทก์ไม่เคยทำนิติกรรมหรือยินยอมให้จำเลยทั้งห้าสำนวนเข้าไปอยู่ในตึกแถวของโจทก์ จึงเป็นการละเมิดต่อโจทก์ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้ศาลพิพากษาขับไล่จำเลยทั้งห้าสำนวนและบริวารออกไปจากที่ดินและตึกแถว กับให้ชำระค่าเสียหายจำเลยทั้งห้าสำนวนให้การต่อสู้คดีหลายประการและกล่าวว่าจำเลยเช่าตึกแถวจากนางสาวธิติซึ่งแสดงตนว่าเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ โจทก์และนางวงศ์ทิพย์เชิดให้นางสาวธิติเป็นตัวแทนโจทก์ให้เช่าที่ดินและตึกแถว การเช่าจึงผูกพันโจทก์ โจทก์ใช้สิทธิโดยไม่สุจริตสมคบกับนางวงศ์ทิพย์รับโอนที่ดินและตึกมาเพื่อฟ้องคดี
ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ทุกสำนวนอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ทุกสำนวนฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยจากพยานหลักฐานในสำนวนซึ่งได้ความว่า เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 2513 นางสาวธิติ บุนนาค ได้ทำสัญญายอมให้นายอภิชาติและนายอำนวยปลูกสร้างตึกแถว 16 ห้องลงในที่ดินของนางสาวธิติ มีข้อตกลงกันว่า เมื่อก่อสร้างเสร็จนายอภิชาติและนายอำนวยยอมให้ตึกแถวตกเป็นกรรมสิทธิ์ของนางสาวธิติ และยอมให้ค่าหน้าดินแก่นางสาวธิติจำนวนหนึ่ง ส่วนนายอภิชาติและนายอำนวยมีสิทธิจัดหาคนเช่าและเรียกเก็บเงินค่าก่อสร้างจากผู้เช่าโดยให้ผู้เช่าทำหนังสือสัญญาเช่ากับนางสาวธิติและจดทะเบียนการเช่ามีกำหนดเวลา 15 ปี ในอัตราค่าเช่าเดือนละ 250 บาท
ปรากฏตามเอกสาร ล.6 วันที่ 9 สิงหาคม 2516 นางสาวธิติโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน 6 โฉนดตามฟ้องอันเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินที่นายอภิชาติและนายอำนวยก่อสร้างตึกแถวให้แก่นายโลเรนซ์และนางวงศ์ทิพย์บุตรโจทก์คนละ 3 โฉนด หลังจากโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินทั้ง 6 โฉนด ให้แก่นายโลเรนซ์และนางวงศ์ทิพย์แล้ว นางสาวธิติได้ทำหนังสือสัญญาให้จำเลยทั้ง 5 สำนวนเช่าตึกแถวซึ่งนายอภิชาติและนายอำนวยเป็นผู้ก่อสร้างบนที่ดินทั้ง 6 โฉนดโดยจำเลยบางรายนายอภิชาติและนายอำนวยเป็นผู้นำมาทำสัญญาเช่ากับนางสาวธิติตั้งแต่เริ่มต้น จำเลยบางรายรับโอนสิทธิการเช่าต่อกันมาโดยชอบ ดังปรากฏตามหนังสือสัญญาเช่าตามเอกสารหมาย ล.1 ถึง ล.5 และ ล.9 การเช่าทุกรายจดทะเบียนการเช่าต่อพนักงานเจ้าหน้าที่หลังจากทำสัญญาเช่าแล้วนายหิ้งน้องชายนางสาวธิติก็เป็นผู้เก็บค่าเช่าจากผู้เช่าให้แก่นางสาวธิติจนกระทั่งเดือนมกราคม 2521จากที่ได้ความดังกล่าวนี้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า แม้จะไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์หรือนายโลเรนซ์และนางวงศ์ทิพย์เชิดนางสาวธิติออกแสดงเป็นตัวแทน หรือยอมให้นางสาวธิติเชิดตัวเองออกแสดงเป็นตัวแทน เพราะจำเลยทั้ง 5 สำนวนเข้าใจว่านางสาวธิติคงเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ จึงมิใช่กรณีที่ต้องด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 821 ดังที่โจทก์ฎีกาก็ตามแต่จากข้อเท็จจริงที่ได้ความว่า หลังจากนายโลเรนซ์และนางวงศ์ทิพย์รับโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินทั้ง 6 โฉนดจากนางสาวธิติตั้งแต่วันที่ 9 สิงหาคม 2516 แล้ว นายโลเรนซ์และนางวงศ์ทิพย์ยังปล่อยให้นางสาวธิติทำสัญญาเช่ากับจำเลยทั้ง 5 สำนวน ตลอดจนจดทะเบียนการเช่าต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ และปล่อยให้นางสาวธิติเป็นผู้เก็บค่าเช่าต่อมาเป็นเวลาถึง 4 ปีเศษนายโลเรนซ์และนางสาววงศ์ทิพย์จึงได้ฟ้องขับไล่จำเลยและถอนฟ้อง แล้วจึงโอนที่ดินทั้ง 6 โฉนดให้แก่โจทก์ซึ่งเป็นมารดา
แสดงว่านายโลเรนซ์ นางวงศ์ทิพย์และโจทก์ได้รู้เห็นและรับรู้สิทธิตามสัญญาระหว่างนายอภิชาติและนายอำนวยกับนางสาวธิติตลอดจนสิทธิตามสัญญาเช่าของจำเลยทั้ง 5 สำนวนตลอดมาตั้งแต่ต้น นายโลเรนซ์นางวงศ์ทิพย์และโจทก์เพิ่งจะมาเปลี่ยนใจหาทางบิดพลิ้วในภายหลัง ซึ่งเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต ปัญหาเรื่องการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตอันเป็นปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องนี้เป็นปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกาย่อมยกขึ้นวินิจฉัยได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5) และไม่จำเป็นจะต้องวินิจฉัยว่าการวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์เป็นการนอกประเด็นหรือไม่ โจทก์ไม่สามารถที่จะอ้างความไม่สุจริตของตนมาฟ้องหาว่าจำเลยทั้ง 5 สำนวนเข้าไปอยู่ในที่ดินทั้ง 6 โฉนดและตึกแถวโดยละเมิดพิพากษายืน
