คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับนายสมควร พิมพ์ทน ซึ่งถึงแก่กรรมไปแล้วสมัครใจใช้มีดเป็นอาวุธวิวาทฟันซึ่งกันและกัน โดยนายสมควร พิมพ์ทนใช้มีดฟันจำเลยจนเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายแก่กาย และจำเลยใช้มีดฟันนายสมควร พิมพ์ทน หลายครั้ง จนเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายแก่กายสาหัสโดยเจตนาฆ่า ต่อมานายสมควร พิมพ์ทน ได้ถึงแก่ความตายเพราะบาดแผลที่จำเลยฟันสมเจตนา ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้ว ข้อที่จำเลยฎีกาว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่าผู้ตายเพียงแต่สมัครใจทะเลาะวิวาทกันด้วยกำลังกายเท่านั้น เห็นว่าผู้ตายกับจำเลยโต้เถียงทะเลาะกัน เรื่องจำเลยทวงนกแกะด้วยเขาควายคืนจากผู้ตาย จนเกิดกอดปล้ำทำร้ายกัน ผู้ตายหยิบมีดดาบใช้ฟันจำเลยมีบาดแผลที่แขนและศีรษะ ปรากฏตามรายงานชันสูตรบาดแผลของแพทย์ท้ายฟ้อง จำเลยแย่งมีดดาบมาได้ก็ใช้มีดดาบนั้นฟันผู้ตายมีดดาบนั้นยาวทั้งตัวและด้ามประมาณ 1 แขน ตามคำนางเฉียบว่าจำเลยฟันถึง 3 ครั้ง ครั้งสุดท้ายจำเลยฟันที่สำคัญผู้ตายที่ชายโครงขวาจนมีดดาบหักจากด้าม เป็นบาดแผลฉีกขาดที่ชายโครงขวาด้านหลังยาว 15 เซนติเมตร ถึงกับกระดูกซี่โครงที่ 12 ด้านขวาหัก แสดงว่า
จำเลยฟันโดยแรงและฟันด้วยกำลังโกรธ โดยมุ่งประหัตประหาร ผู้ตายถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลนั้น ฟังได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้ตาย ส่วนข้อที่จำเลยฎีกาว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวและบันดาลโทสะนั้น เห็นว่าจำเลยกับผู้ตายทะเลาะวิวาทกันก่อนพฤติการณ์เป็นการสมัครใจต่อสู้กัน จำเลยจะอ้างว่าเป็นการป้องกันไม่ได้ และการกระทำนั้นก็ไม่เป็นบันดาลโทสะตามกฎหมาย ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยคดีชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย
