คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งห้าในข้อหาทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๓ , ๘๓
จำเลยทั้งหมดให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งห้ามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ , ๘๓ ให้ปรับจำเลยที่ ๑ เป็นเงิน ๓๐๐ บาท และนอกนั้นคนละ ๑๕๐ บาท
จำเลยทั้งห้าอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งรับเฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๔ ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย โดยเฉพาะในข้ออาการบาดเจ็บของจำเลย ที่ ๕ ว่าไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจ จึงควรมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๙๑ ข้อเท็จจริงปรากฏว่า จำเลยที่ ๕ มีบาดแผลเนื่องจากการถูกจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๔ ทำร้ายรวม ๕ รายการ รายการที่ ๑ ถึงที่ ๓ เป็นรอยบวมช้ำเขียวโตกลมประมาณ ๔,๕ และ ๓ เซนติเมตรตามลำดับ รายการที่ ๔ เป็นรอยข่วน ๓ แห่ง ยาวประมาณแห่งละ ๓ เซนติเมตร รายการที่ ๕ ฟันล่างด้านหน้าโยก ๑ ซี่ ซึ่งแพทย์ลงความเห็นว่าถูกของแข็ง รักษาประมาณ ๑๐ วัน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ลักษณะของบาดแผลดังกล่าวนี้ เป็นผลเนื่องจากการกระทำอันรุนแรงของจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๔ ซึ่งช่วยกันกลุ้มรุมทำร้ายจำเลยที่ ๕ จึงได้มีบาดแผลบวมช้ำถึงหลายแห่ง และถึงกับทำให้ฟันโยกด้วย แม้จะไม่ปรากฏว่ามีโลหิตไหล แต่ก็ต้องรักษาตัวถึง ๑๐ วันจึงหาย พฤติการณ์แห่งการกระทำอันรุนแรงของจำเลย ประกอบกับลักษณะบาดแผลดังกล่าว ถือได้ว่ากระทำให้เกิดอันตราแก่กายและจิตใจตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ ฎีกาจำเลยข้ออื่นฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
