คำฟ้องและคำให้การ
ศาลพิพากษาให้จำเลยเอาทรัพย์ของนายยวงใช้หนี้แล้วโจทก์ยึดที่นา ผู้ร้องร้องขัดทรัพย์อ้างว่าเป็นของผู้ร้องศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วฟังว่า ที่พิพาทไม่มีหนังสือสำคัญเดิมเป็นของนายยวงลูกหนี้โจทก์ เมื่อ พ.ศ. 2487 นายยวงขายให้ผู้ร้อง แล้วจะไปทำการโอนที่อำเภอ แต่ยังไม่ได้ไป จึงเห็นว่าผู้ร้องจะอ้างสิทธิครอบครองไม่ได้ เพราะต่างรู้กันว่าจะไปโอนกันก่อนจึงจะได้สิทธิ จึงให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า การซื้อขายรายนี้ไม่ใช่ซื้อขายเด็ดขาด นายังไม่เป็นสิทธิของผู้ร้อง แม้ต่อมาผู้ร้องจะได้ครอบครองทำนาเมื่อนายยวงตายแล้วที่นาก็ไม่เป็นสิทธิแก่ผู้ร้อง เพราะไม่มีใครมอบสิทธิให้ผู้ร้องเข้าครอบครองจึงพิพากษายืนผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้ร้องเข้าครอบครองมาปีเศษแล้ว แต่ยังมิได้ไปทำสัญญาซื้อขายกัน นายยวงก็ตายลงคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ไม่ชอบ เพราะผู้ร้องได้เข้าครอบครองทรัพย์ที่ตกลงซื้อ ก็ได้สิทธิครอบครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1367
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ถอนการยึด
