คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษาจำเลย ฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙.
จำเลยให้การปฎิเสธว่า มิได้กระทำผิด
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตามมาตรา ๒๔๙ ให้จำคุกจำเลย ๑๕ ปี
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา,
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยไม่ได้เป็นผู้ก่อเหตุขึ้นก่อนนายย้อยผู้ตายเข้าใจว่า จำเลยตีภรรยาตนก็เกิดโทษะชักมีดวิ่งมาทำ ร้างจำเลยโดยไม่สอบสวนเสียให้แน่ชัดว่าเท็จจริงฉันใด ถึงกับกระโจนจากสพานน้ำไปหาจำเลยในเรือ แล้วตกลงไปใน น้ำ แล้วโผเข้ากอดปล้ำเอามีดทำร้ายจำเลยมีบาดเจ็บถึง ๔ แห่ง จนจมน้ำลงไปด้วยกันเมื่อต่างโผล่ขึ้นมาแล้ว จำเลยจะต้องนึกรู้ว่าตนจะถูกทำร้ายอีก และจำเลยกำลังอ่อนเพลียเพราะต้องจมน้ำและน้ำตรงนั้นก็ลึกหยั่งไม่ถึง จะหลีก เลี่ยงด้วยวิธีอื่นไม่ได้ จึงจำต้องยิงนายน้อย การกระทำของจำเลย ดังนี้ ถือได้ว่าเป็นป้องกันตัวที่ไม่เกินสมควรแก่เหตุ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน.
