Loading...
กฎหมาย กฎหมาย
Secondary Logo Secondary Logo
กฎหมาย กฎหมาย
กฎหมาย กฎหมาย
หน้าแรก
ปรึกษาทนายความที่ออนไลน์ตอนนี้ ทนายความทั้งหมด
คดีแพ่ง ธุรกิจ และทรัพย์สิน คดีแพ่งทั่วไปและสัญญา หนี้สิน บัตรเครดิต และบังคับคดี คดีที่ดินและอสังหาริมทรัพย์ คดีละเมิดและเรียกค่าเสียหาย คดีหุ้นส่วนและบริษัท คดีธุรกิจและการค้า คดีลิขสิทธิ์และเครื่องหมายการค้า คดีล้มละลายและฟื้นฟูกิจการ คดีคุ้มครองผู้บริโภค คดีอาญา ทุจริต และฟอกเงิน คดีอาญาทั่วไป คดีอาญาทุจริตและประพฤติมิชอบ คดี ป.ป.ช. และ ป.ป.ท. คดีผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง คดีฟอกเงินและยึดทรัพย์ คดียาเสพติด คดีเด็กและเยาวชน คดีครอบครัวและมรดก คดีหย่า อำนาจปกครองบุตร (คนไทย) คดีหย่า อำนาจปกครองบุตร (คู่สมรสต่างประเทศ) คดีมรดก พินัยกรรม และทรัพย์สิน คดีครอบครัวและมรดก (ทั่วไป) คดีไซเบอร์และออนไลน์ คดีฉ้อโกงออนไลน์และหลอกโอนเงิน คดีหมิ่นประมาทออนไลน์และโซเชียล คดี พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์และอาชญากรรมไซเบอร์ คดีออนไลน์และเทคโนโลยี (ทั่วไป) คดีแรงงาน จราจร และปกครอง คดีแรงงานและการเลิกจ้าง คดีจราจรและอุบัติเหตุรถชน คดีปกครอง วินัยข้าราชการและรัฐวิสาหกิจ คดีเฉพาะทางและระหว่างประเทศ คดีทางการแพทย์และสาธารณสุข คดีบัญชีและภาษีอากร คดีขนส่งทางทะเลและการค้าระหว่างประเทศ คดีประกันภัยและสินไหมทดแทน คดีคนต่างด้าว วีซ่า และใบอนุญาตทำงาน
ให้แพลตฟอร์มเลือกทนายให้ สมัครเป็นทนายความ
Secondary Logo Secondary Logo
ลืมรหัสผ่าน?
สลับบัญชีตัวอย่าง โหมดสาธิต · ไม่ต้องใช้รหัสผ่าน

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1722/2532

พ.ศ. 2532 ศาลฎีกา

ย่อหลักกฎหมาย

จำเลยนำสินค้าพิพาทจากประเทศสิงคโปร์เข้ามา 2 ครั้งครั้งแรกแบบซีวีโอ700จำนวน150ชุดครั้งที่2แบบซีวีโอ500 จำนวน 204 ชุด โดยสั่งซื้อจากบริษัทช. และสำแดงราคาสินค้าพิพาทเพื่อคำนวณภาษีอากรเท่ากับที่ผู้นำเข้ารายอื่นนำเข้าทางท่าเรือกรุงเทพในระยะเวลานั้น การที่โจทก์นำราคาสินค้าชนิดเดียวกันซึ่งว.ผู้นำเข้าเพียงรายเดียวสั่งซื้อจากผู้ขายต่างรายกัน และนำเข้าในจำนวนน้อยกว่ามาก โดยนำเข้าแบบซีวีโอ 500 จำนวน 100 ชุดและแบบซีวีโอ 700 จำนวน เพียง 2 ชุด มาเปรียบเทียบกับราคาสินค้าของจำเลย โดยถือว่าเป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดแล้วเรียกเก็บภาษีอากรเพิ่มเติมจากจำเลยทั้ง ๆ ที่ระยะเวลานำเข้าก็ต่างกันเกือบ 1 ปี และต่างปีกัน จึงไม่ถูกต้องถือได้ว่าราคาสินค้าที่จำเลยสำแดงไว้เป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาด

บทกฎหมายที่ศาลวินิจฉัยในคดีนี้

พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 มาตรา 2

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์ทั้งสองฟ้องว่า จำเลยได้นำสินค้าเครื่องปรุงแต่งอาหารเข้ามาในราชอาณาจักร 2 ครั้ง ได้ยื่นใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้าว่าสินค้าได้ชำระภาษีอากรขาเข้า ภาษีการค้า และภาษีบำรุงเทศบาล ต่อมาเจ้าหน้าที่ของโจทก์ทั้งสองตรวจสอบพบว่าจำเลยสำแดงราคาต่ำกว่าราคาที่แท้จริง จึงได้แจ้งการประเมินให้จำเลยทราบเพื่อชำระภาษีอากรเพิ่ม แต่จำเลยเพิกเฉย ขอให้จำเลยชำระเงินภาษีอากรจำนวน 96,605.68 บาท แก่โจทก์ และชำระเงินเพิ่มอากรขาเข้าร้อยละ 1 ต่อเดือน จากต้นเงินอากรขาเข้าจำนวน35,710.19 บาท ชำระเงินเพิ่มภาษีการค้าร้อยละ 1.5 ต่อเดือนจากต้นเงินภาษีการค้าจำนวน 33,390.11 บาท นับแต่วันถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จและให้จำเลยชำระภาษีบำรุงเทศบาลในอัตราร้อยละ10 ของภาษีการค้าในระยะเวลาเดียวกับภาษีการค้า

จำเลยให้การว่าผู้ที่สั่งสินค้าเข้ามานั้นคือ ห้างหุ้นส่วนจำกัดกรุงเทพฟิล์มดังนั้นหากมีการสำแดงราคาต่ำกว่าราคาที่แท้จริง จำเลยก็ไม่ต้องรับผิดเป็นส่วนตัว ราคาสินค้าที่ห้างหุ้นส่วนจำกัดกรุงเทพฟิล์มสำแดงในใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้านั้น เป็นราคาที่ถูกต้องแท้จริง อาจจะมีราคาถูกกว่าผู้สั่งเข้ารายอื่นอยู่บ้าง ก็เพราะจำเลยมีเพื่อนซึ่งอยู่ต่างประเทศเป็นผู้ติดต่อซื้อสินค้าให้และสั่งซื้อมาในปริมาณมากพอสมควร สินค้าที่นำเข้านี้หากสำแดงราคาผิดพลาดไปก็ไม่เกินรายละ 10,000 บาท รวมจำนวนเงินภาษีอากรที่จำเลยต้องชำระให้โจทก์ทั้งสิ้นไม่เกิน 20,000 บาท ขอให้ยกฟ้อง

คำพิพากษาศาลล่าง

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 96,605.68 บาทแก่โจทก์ และชำระเงินเพิ่มอากรขาเข้าร้อยละ 1 ต่อเดือน จากต้นเงินจำนวน 35,710.19 บาท ชำระเงินเพิ่มภาษีการค้าร้อยละ 1.5ต่อเดือน จากต้นเงินจำนวน 33,390.11 บาท และชำระภาษีบำรุงเทศบาลในอัตราร้อยละ 10 จากต้นเงินจำนวน 33,390.11 บาทนับแต่วันถัดจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์

จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์

ศาลฎีกาวินิจฉัย

โจทก์ทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาในชั้นนี้มีว่า ราคาสินค้าพิพาทที่จำเลยสำแดงต่อโจทก์ที่ 1 นั้นเป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดหรือไม่ได้ความว่าจำเลยนำสินค้าพิพาทคือเครื่องอบอาหารด้วยไฟฟ้ายี่ห้ออิมมาเฟล็กจากประเทศสิงคโปร์เข้ามา 2 ครั้ง ครั้งแรกนำเข้ามาเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2526 เป็นแบบซีวีโอ 700 จำนวน150 ชุด จำเลยสำแดงราคาชุดละ 64 เหรียญสิงคโปร์ ตามใบขนและใบส่งของเอกสารหมาย จ.5 และ จ.6 ครั้งที่ 2 นำเข้าเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม 2526 เป็นแบบซีวีโอ 500 จำนวน 204 ชุด สำแดงราคาชุดละ 60 เหรียญสิงคโปร์ ตามใบขนและใบสั่งของเอกสารหมาย จ.8และ จ.9 โดยจำเลยซื้อสินค้าจากบริษัทเซียนหนานเทรดดิ้ง จำกัดทั้งสองครั้ง

ส่วนราคาสินค้าที่โจทก์ทั้งสองนำมาเปรียบเทียบกับราคาสินค้าของจำเลยดังกล่าวโดยโจทก์ถือว่าเป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดแล้วเรียกเก็บภาษีอากรเพิ่มจากจำเลยตามราคาดังกล่าวนั้น คือราคาสินค้าชนิดเดียวกับที่นางวันชลี กรัยวิเชียร นำเข้ามาเมื่อวันที่27 พฤศจิกายน 2525 ตามสำเนาใบสั่งของและสำเนาใบขนเอกสารหมาย จ.12 และ จ.13 โดยนางวันชลีนำเข้าแบบซีวีโอ500 จำนวน 100 ชุด สำแดงราคาชุดละ 79 เหรียญสิงคโปร์และแบบซีวีโอ 700 จำนวน 2 ชุด สำแดงราคาชุดละ 105 เหรียญสิงคโปร์ซึ่งนางวันชลีสั่งซื้อจากฮอลลีวู๊ด การ์เมนต์ เมนูแฟคเจอร์เรอร์ตามหลักฐานดังกล่าวเห็นได้ว่าสินค้าแบบซีวีโอ 500 ที่จำเลยสำแดงราคาไว้ชุดละ 60 เหรียญสิงคโปร์

นั้นต่างกับราคาที่นางวันชลีสำแดงไว้ชุดละ 79 เหรียญสิงคโปร์ ไม่มากนัก ทั้งนี้เพราะทั้งจำเลยและนางวันชลี ซื้อสินค้าแบบซีวีโอ 500 เข้ามาเป็นจำนวนมากที่จำเลยซื้อได้ถูกกว่านางวันชลีนั้นน่าจะเป็นเพราะจำเลยซื้อจำนวนมากกว่านางวันชลีคือจำเลยซื้อถึง 204 ชุด ขณะที่นางวันชลีซื้อเพียง 100 ชุด ส่วนแบบซีวีโอ 700 จำเลยสำแดงราคาไว้ชุดละเพียง 64 เหรียญสิงคโปร์ ต่ำกว่าราคาที่นางวันชลีสำแดงไว้ชุดละถึง 105 เหรียญสิงคโปร์มาก ที่เป็นดังนี้ก็น่าจะเป็นเพราะจำเลยสั่งเข้ามาถึง 150 ชุด แต่นางวันชลีนำเข้ามาเพียง 2 ชุด ที่จำเลยนำสืบว่า การซื้อจำนวนมากจะได้ราคาถูก ถ้าซื้อจำนวนน้อยราคาก็แพงเมื่อคิดราคาแต่ละชุดนั้นมีเหตุผล ดังนั้นที่โจทก์ทั้งสองนำราคาสินค้าที่นางวันชลีซื้อจำนวนน้อยเพียง 2 ชุด

ไปเปรียบเทียบกับราคาสินค้าที่จำเลยซื้อถึง 150 ชุดนั้นน่าจะไม่ถูกต้อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งโจทก์ทั้งสองนำสินค้าที่นางวันชลีนำเข้าเพียงรายเดียวมาเปรียบเทียบกับสินค้าที่จำเลยนำเข้า ทั้ง ๆ ที่เห็นได้ชัดว่านางวันชลีนำสินค้าเข้ามาเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2525 ในขณะที่จำเลยนำสินค้าพิพาทเข้ามาเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2526 และ 17ตุลาคม 2526 ต่างเวลากันเกือบ 1 ปี และต่างปีกัน ราคาสินค้าย่อมแตกต่างกันนำมาเปรียบเทียบกันได้ยาก นอกจากนี้จำเลยกับนางวันชลีก็ซื้อจากผู้ขายต่างรายกัน วิธีการชำระเงินจะเหมือนกันเช่นซื้อเงินสดเหมือนกันหรือไม่ก็ไม่ปรากฏ ได้ความจากนางสาวจรรยา โรจนดิลก พยานโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ประเมินอากร 4ของโจทก์ที่ 1 ซึ่งเป็นผู้ตรวจสอบราคาสินค้าพิพาทและพิกัดว่าพยานได้ตรวจสอบราคาสินค้าพิพาทที่จำเลยสำแดงก็ปรากฏว่าเท่ากับราคาสินค้าที่ผู้นำเข้ารายอื่นนำเข้ามาทางท่าเรือกรุงเทพ ในระยะเวลานั้นพยานจึงตรวจปล่อยสินค้าของจำเลยไปทั้งสองครั้ง

ศาลฎีกาเห็นว่าพยานหลักฐานที่จำเลยนำสืบมีน้ำหนักมากกว่าพยานโจทก์ ฟังได้ว่าราคาสินค้าที่จำเลยสำแดงไว้เป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาด ส่วนที่จำเลยเบิกความรับว่าหลังจากพิพาทกันในคดีนี้แล้วจำเลยยอมเสียภาษีสำหรับสินค้าแบบซีวีโอ 700 โดยคำนวณจากราคาชุดละ 105เหรียญสิงคโปร์นั้น หาได้เป็นการยอมรับว่าราคาสินค้าที่จำเลยสำแดงในคดีนี้ต่ำกว่าราคาอันแท้จริงในท้องตลาดดังที่โจทก์ทั้งสองฎีกาไม่เพราะเป็นเรื่องของราคาสินค้าต่างเวลากันและเป็นเรื่องที่จำเลยสมัครใจเสียภาษีเอง ซึ่งอาจไม่ตรงกับความเป็นจริงก็ได้"

ผลคำพิพากษา

พิพากษายืน

ข้อมูลคดี

องค์คณะผู้พิพากษา
ปิ่นทิพย์ สุจริตกุล · วิฑูรย์ ตั้งตรงจิตต์ · ประวิทย์ ขัมภรัตน์
แหล่งที่มา
เนติบัณฑิตยสภาแผนก
สืบค้นที่ศาลฎีกา
มีเรื่องคล้ายคดีนี้?
เล่าเรื่องของคุณให้ระบบประเมินเบื้องต้นฟรี หรือปรึกษาทนายความที่ดูข้อเท็จจริงของคุณโดยตรง

คำพิพากษาที่วินิจฉัยบทกฎหมายเดียวกัน

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1193/2566

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามตาม พ.ร.บ. ศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ. 2560 มาตรา 243, 253 ซึ่งการกระทำความผิดตามข้ออ้างในคำฟ้องข้อ 1.1 ของโจทก์เป็นการกระทำในขณะ พ.ร.บ. ศุลกากร พ.ศ. 2…

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5654/2560

ตาม พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 มาตรา 2 คำว่า "ผู้นำของเข้า" หมายความรวมทั้งและใช้ตลอดถึงเจ้าของหรือบุคคลอื่นซึ่งเป็นผู้ครอบครองนี้มีส่วนได้เสียชั่วขณะหนึ่งในของใด ๆ นับแต่เวลาที่นำของนั้นเข้ามาจนถึงเวลาที…

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 962/2554

แม้ข้อเท็จจริงได้ความว่าโจทก์สั่งซื้อสินค้าลูกกอล์ฟจากบริษัท บ. โดยผ่านทางตัวแทนซื้อคือบริษัท น. โจทก์กับบริษัท น. และบริษัท ก. มีความสัมพันธ์ในการถือหุ้น โดยบริษัท น. เป็นผู้ถือหุ้นบริษัทโจทก์และบริษ…

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3796/2549

พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1 ได้ตรวจสอบและทราบการตายของ อ. เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2544 และโจทก์ที่ 1 โดยรองอธิบดีฝ่ายที่ 1 ปฏิบัติราชการแทนอธิบดีของโจทก์ที่ 1 ทราบการตายของ อ. เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ…

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 12199/2547

การที่จำเลยได้รับแจ้งการประเมินภาษีการค้า ภาษีบำรุงเทศบาลและภาษีมูลค่าเพิ่มแล้วไม่อุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ตาม ป. รัษฎากร มาตรา 30 แม้อธิบดีกรมสรรพากร โจทก์ที่ 2 จะมีอำนาจสั่งยึดหรื…

ข้อมูลคำพิพากษาเพื่อการค้นคว้า ข้อเท็จจริงของแต่ละคดีแตกต่างกัน ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมายสำหรับเรื่องของคุณ ฉบับที่ใช้อ้างอิงคือฉบับของศาลฎีกา

ติดต่อเรา
เลือกช่องทางที่ต้องการ

ยินดีต้อนรับ 👋
กรอกข้อมูลเพื่อให้เจ้าหน้าที่ติดต่อกลับได้