คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ได้ความว่าจำเลยกับพวกฝ่ายหนึ่ง ต.ย. กับพวกอีกฝ่ายหนึ่งได้เกิดวิวาททำร้ายกันขึ้น ปรากฎว่า ต. แล ย.มีบาดเจ็บสาหัสคดีไม่ได้ความว่าใครทำร้ายใคร
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำคุกจำเลยคนละ ๔ เดือนตาม ม.๒๕๘-๕๙
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเมื่อกรณีแยกเป็นพวกได้ว่า จำเลยคนใดเป็นฝ่ายไหนแล้ว จำเลยก็ต้องมีผิดตาม ม.๒๕๖ จึงให้ลงโทษจำเลยคนละ ๑ ปี ตาม ม.๒๕๖-๕๙ จำเลยฎีกาว่า ควรมีผิดตาม ม.๒๕๘ แลขอให้รอการลงอาญา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าแม้จะแยกพวกกันได้คดีก็ต้องได้ความด้วยว่า พวกจำเลยได้สมคบกันเพื่อการทำร้าย จึงจะลงโทษตาม ม.๒๕๖ ได้ เมื่อคดีไม่ได้ความว่าใครทำร้ายใคร ก็ต้องลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๘ ส่วนข้อที่ขอให้รอการลงอาญานั้น เห็นว่าไม่มีเหตุสมควรจะรอการลงอาญา
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น
