คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจมีไม้ประเภทหวงห้ามที่ยังมิได้แปรรูป ทั้งมิได้มีรอยตราค่าภาคหลวงประทับไว้ในครอบครองของจำเลยเพื่อทำการค้ารวมทั้งสิ้น ๒๒๐๔ ท่อน จะต้องเสียค่าภาคหลวง ๗๗๓ บาท ๑๕ สตางค์ โดยจำเลยพิศูจน์ไม่ได้ว่า ได้ไม้นั้นมาโดยชอบด้วย ก.ม.ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ ๑๔๘๔ จำเลยต่อสู้ว่า ได้ซื้อไม้เสาเหล่านี้ไว้โดยสุจริตจากผู้ซึ่งได้มาโดยชอบด้วย พ.ร.บ.ป่าไม้ ๒๔๘๔ มาตรา ๔
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลย ๒๐๐ บาทตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ ๒๔๘๔ มาตรา ๖๙ ริบไม้หวงห้าม
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยพิศูจน์ได้ว่าจำเลยได้ซื้อไม้ไว้จากนายเพ็ชร นายแรม ซึ่งตัดจากที่ที่ได้รับใบเหยียบย่ำโดยชอบ ไม่เป็นผิดพิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าที่จำเลยอ้างและนำสืบว่าซื้อไม้เสาเหล่านี้มาจากนายเพ็ชร นายแรม ซึ่งนายเพ็ชรนายแรมอ้างว่าตัดจากที่ดินตามใบเหยียบย่ำของตนนั้น ทางพิจารณาฟังไม่ได้ว่าไม้เหล่านี้ตัดมาจากที่ที่นายเพ็ชรนายแรมได้รับใบเหยียบย่ำ จึงรับฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้ไม้เหล่านี้มาโดยชอบด้วยกฎหมาย ต้องผิดตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ ๒๔๘๔ มาตรา ๖๙
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
