คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ศาลบังคับให้จำเลยใช้หนี้เงินที่กู้ยืมไป จำเลยต่อสู้ว่าจำเลยได้ชำระบ้างแล้ว คงเหลือหนี้ที่จำเลยจะต้องใช้เพียง ๘,๐๐๐ บาท ศาลชั้นต้นนัดสืบพยานจำเลยซึ่งเป็นฝ่ายสืบก่อน จำเลยและทนายไม่มาศาล
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณาและสั่งนัดสืบพยานโจทก์ ถึงวันนัดจำเลยไม่มาศาล ศาลดำเนินการพิจารณาคดีโจทก์ไปฝ่ายเดียว แล้วพิพากษาให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์ จำเลยยื่นคำร้องขอให้พิจารณาใหม่โดยอ้างว่าจำเลยไม่ได้จงใจขาดนัด ศาลชั้นต้นสั่งว่าคำร้องของจำเลยไม่ได้แสดงให้รู้เลยว่าจำเลยมีเหตุอย่างไรที่ศาลจะพิพากษาให้จำเลยชนะคดีได้เมื่อมีการพิจารณาใหม่ ให้ยกคำร้อง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า คำร้องของจำเลยมีข้อความกล่าวว่า คำให้การของจำเลยก็มีข้อต่อสู้พอที่จะชนะคดีโจทก์ ถือได้ว่าเป็นข้อคัดค้านคำตัดสินชี้ขาดของศาลชั้นต้นตามความในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๒๐๘ วรรคท้าย ละเอียดชัดแจ้งแล้ว พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นรับคำร้องของจำเลยไว้ดำเนินการต่อไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยร้องขอให้พิจารณาใหม่ได้นั้น ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๒๐๘ วรรคท้ายบัญญัติว่า คำขอเช่นว่านี้ให้กล่าวโดยละเอียดชัดแจ้งซึ่งเหตุที่คู่ความได้ขาดนัด และข้อคัดค้านคำตัดสินชี้ขาดของศาล ซึ่งหมายความว่า จะต้องกล่าวโดยละเอียดและชัดแจ้งทั้ง ๒ ประการ คือ ทั้งเหตุที่ได้ขาดนัด และทั้งข้อคัดค้านคำตัดสินชี้ขาดของศาลด้วย ดังฎีกาที่ ๑๒๓๘/๒๕๐๔ แต่คำร้องของจำเลยดังกล่าวท้าวถึงคำให้การของจำเลยเพียงสั้น ๆ ว่า "และคำให้การของจำเลยก็มีข้อต่อสู้พอที่จะชนะคดีโจทก์" เท่านั้น หามีข้อความที่เป็นข้อคัดค้านคำตัดสินชี้ขาดของศาลว่าวินิจฉัยไม่ชอบหรือไม่ถูกต้องด้วยเหตุผลประการใดบ้าง จึงไม่เป็นการชอบด้วยบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๒๐๙ ในอันที่ศาลจะพึงสั่งอนุญาตให้มีการพิจารณาใหม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ บังคับคดีให้เป็นไปตามคำสั่งศาลชั้นต้น
