คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยได้เข้ามาสร้างห้องแถวในที่ดินของโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้อนุญาต โจทก์บอกให้รื้อ จำเลยผัดแล้วเพิกเฉยเสียจึงขอให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างไป และชดใช้ค่าเสียหายจำเลยต่อสู้ว่า จำเลยได้เช่าที่ดินนี้จากนายพิศ ซึ่งจำเลยเชื่อโดยสุจริตว่าเป็นผู้มีสิทธิเช่าศาลแพ่งพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามรูปคดี ต้องฟังว่าจำเลยเข้าปลูกโรงเรือนในที่ดินของโจทก์ โดยไม่มีอำนาจ กรณีจึงต้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1310 คดีนี้ จำเลยต่อสู้ไว้ว่า จำเลยได้กระทำไปโดยสุจริต เชื่อว่านายพิศมีอำนาจให้เช่า แต่มาตรา 1310 นี้มีความแบ่งเป็นสองนัย คือเจ้าของที่ดินประมาทเลินเล่อหรือไม่ การที่โจทก์ฟ้องคดีนี้ก็ดี จำเลยต่อสู้ก็ดี ก็ไม่เป็นมาในรูปของมาตรา 1310 ศาลจะพิพากษาให้จำเลยรื้อถอนตามโจทก์ร้องขอทีเดียวยังไม่ได้จึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ แต่ไม่ตัดสิทธิของโจทก์ที่จะฟ้องร้องใหม่ตามรูปคดี
