คำฟ้องและคำให้การ
เดิมโจทก์ฟ้องขอให้จำเลยชำระเงินค่าซื้อเชื่อสินค้ารวมทั้งดอกเบี้ยแก่โจทก์เป็นเงิน 46,591.95 บาทแก่โจทก์ ต่อมาได้ขอแก้ไขคำฟ้องเป็น47,339.95 บาท
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นอนุญาตจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 46,591.95 บาทแก่โจทก์คดีถึงที่สุดต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องว่า
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์ตามคำขอท้ายฟ้องเดิม มิได้พิพากษาให้จำเลยใช้เงินตามที่โจทก์ขอแก้ไขคำฟ้องไว้ ขอให้แก้ไขเพิ่มเติมคำพิพากษาเสียใหม่ ศาลชั้นต้นสั่งคำร้องว่า ศาลได้พิพากษาไปแล้วและโจทก์มิได้อุทธรณ์ คดีจึงถึงที่สุด ให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำพิพากษาหรือคำสั่งใดหากมีข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือข้อผิดหลงเล็กน้อยอื่น ๆ และมิได้มีการอุทธรณ์หรือฎีกาคัดค้านคำพิพากษาหรือคำสั่งนั้น ศาลที่ได้พิพากษาหรือมีคำสั่งมีอำนาจแก้ไขตามหลักเกณฑ์ที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 143 สำหรับคดีนี้โจทก์ฟ้องและขอแก้ไขคำฟ้องให้จำเลยชำระเงินค่าสินค้าที่จำเลยซื้อเชื่อไปจากโจทก์
รวม 17 คราว พร้อมทั้งค่าดอกเบี้ยด้วยเป็นเงิน 47,339 บาท95 สตางค์ แต่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเพียง 46,591 บาท 95สตางค์ เงินขาดไป 748 บาท จึงเท่ากับว่าศาลพิพากษาให้จำเลยชำระไม่เต็มตามคำฟ้องโจทก์ เงินที่ขาดไปไม่ใช่เป็นข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือข้อผิดหลงเล็กน้อยอื่น ๆ โจทก์ชอบที่จะอุทธรณ์ฎีกาไปตามลำดับแต่โจทก์ไม่ใช้สิทธิอุทธรณ์ เมื่อกรณีไม่ใช่เป็นข้อผิดพลาดหรือข้อผิดหลงเล็กน้อยศาลย่อมไม่มีอำนาจแก้ไขได้ ที่ศาลล่างทั้งสองให้ยกคำร้องของโจทก์ชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
