คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยบังอาจใช้มีดฟันต้นกะถินของนางหนูจันทร์ขาดไป ๑ กิ่งราคา ๒๐ บาทโดยไม่มีอำนาจโดยชอบด้วยกฎหมาย และด่าหมิ่นประมาทนางหนูจันทร์ซึ่งหน้า ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๓๒๔, ๓๓๙(๒) จำเลยปฏิเสธว่าไม่ได้ด่า และต่อสู้ว่าต้นกะถินเป็นของจำเลยปลูกอยู่ในที่ของจำเลย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ในเรื่องด่าหมิ่นประมาทนั้นศาลอุทธรณ์ไม่ได้รับฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยด่านางหนูจันทร์ดังฟ้อง คดีจึงต้องห้ามฎีกาตาม ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๒๑๙ ส่วนในเรื่องตัดต้นกะถินนั้น ปรากฎว่าต้นกะถินปลูกอยู่ในเขตที่ติดต่อกัน ต่างฝ่ายต่างก็อ้างว่าตนเป็นเจ้าของและก็มิได้พยายามนำสืบให้ประจักษ์แจ้งว่าเป็นของใครแน่ จำเลยติดกิ่งกะถินโดยจำเลยถือว่าเป็นของ ๆ จำเลย ดังนี้จะเรียกว่าจำเลยบังอาจทำอันตรายทรัพย์ของผู้อื่นยังไม่ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ยกฎีกาของโจทก์
