คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจใช้อาวุธปืนยิงนายหรั่งโดยเจตนาฆ่าให้ตาย หากกระสุนไม่ถูกที่สำคัญ นายหรั่งจึงไม่ตายขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๔๙, ๖๐ และอัยการโจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยมีอาวุธปืนไม่ได้รับอนุญาตขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.อาวุธปืนอีกกะทงหนึ่ง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยผิดฐานพยายามฆ่าคนและฐานมีอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า จำเลยมีความผิดตามมาตรา ๒๕๔ จำคุก ๒ ปี นอกจากนั้นคงยืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยฐานพยายามฆ่าคน ศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่า ปืนกระบอกที่จำเลยใช้ยิงนี้มิได้มีอำนาจทำการประหารได้ร้ายแรงดุจปืนธรรมดาทั่วไป ฉะนั้นถือเอาสิ่งที่สักแต่เรียกกันว่าปืนรายนี้มาว่าเป็นเครื่องมือประหารทำให้ตายยังไม่ได้ จึงยังวินิจฉัยไม่ถนัดว่า จำเลยมีเจตนาจะฆ่านายหรั่งตายเพราะกระสุนปืนที่จำเลยยิงออกไปไม่อาจทำให้นายหรั่งถึงตายได้ การกระทำของจำเลยยังไม่เข้าขีดเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าคน
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
