คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้อง
จำเลยให้การรับสารภาพ ได้ความว่าจำเลยบังอาจพาสุกรมีชีวิต 30 ตัว ออกจากเขตจังหวัดพิจิตร ซึ่งเป็นจังหวัดภาคเหนือโดยทางรถไฟจะไปยังจังหวัดพระนคร ซึ่งเป็นจังหวัดภาคกลางเป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรประจำจังหวัดพิจิตร และฝ่าฝืนประกาศของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการ เรื่องกำหนดเส้นทางให้พาสัตว์ที่เดินทางเข้าไปในท้องที่จังหวัดภาคกลางขณะที่จำเลยควบคุมการขนส่งสุกรขึ้นบรรทุกตู้รถไฟที่สถานีสะพานหิน เจ้าหน้าที่ตรวจพบจึงได้จับจำเลยเสียก่อนที่รถไฟจะเคลื่อนจากสถานีสะพานหิน เพื่อไปสถานีกรุงเทพฯ ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร 2490 พระราชบัญญัติโรคระบาดปศุสัตว์และสัตว์พาหนะ 2474ศาลชั้นต้น,
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร 2490 มาตรา 8, 17, 29 พระราชบัญญัติโรคระบาดปศุสัตว์และสัตว์พาหนะ พ.ศ. 2474 มาตรา 10, 16 กฎหมายลักษณะอาญามาตรา 60 ลงโทษตามบทหนักคือ พระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร 2490 มาตรา 8, 17จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดแล้วแต่หากสุกรที่จำเลยจะนำออกนั้นยังอยู่ในเขตจังหวัดพิจิตรขบวนรถยังไม่เคลื่อน จึงเป็นผิดฐานพยายาม แต่ที่ศาลล่างพิพากษาให้ริบของกลางด้วยมิชอบตามแบบอย่างฎีกาที่ 201/2493จึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เฉพาะข้อริบของกลางเป็นว่า ไม่ริบของกลาง
