คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องจำเลยให้การรับสารภาพ ได้ความว่าจำเลยบังอาจพาสุกรมีชีวิต ๓๐ ตัวออกจากเขตจังหวัดพิจิตร ซึ่งเป็นจังหวัดภาคเหนือโดยทางรถไฟจะไปยังจังหวัดพระนคร ซึ่งเป็นจังหวัดภาคกลาง เป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรประจำจังหวัดพิจิตรซึ่งเป็นจังหวัดภาค เหนือโดยทางรถไฟจะไปยังจังหวัดพระนคร ซึ่งเป็นจังหวัดภาคกลางเป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรประจำจังหวัดพิจิตร และฝ่าฝืนประกาศของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการ เรื่องกำหนดเส้นทางให้พาสัตว์ที่เดินทางเข้าไปในท้องที่จังหวัดภาคกลาง ขณะที่จำเลยควบคุมการขนส่งสุกรขึ้นบรรทุกตู้รถไฟที่สถานีสพานหิน เจ้าหน้าที่ตรวจพบจึงได้จับจำเลยเสียก่อนที่รถไฟจะเคลื่อนจากสถานีสพานหิน เพื่อไปสถานีกรุงเทพฯ ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ. ป้องกันการค้ากำไรเกินควร ๒๔๙๐ พ.ร.บ.โรคระบาดปสุสัตว์และสัตว์พาหนะ ๒๔๗๔ ศาลชั้นต้น,
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า จำเลยมีความผิดตามพ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร ๒๔๙๐ มาตรา ๘, ๑๗, ๒๙ พ.ร.บ.โรคระบาดปสุสัตว์และสัตว์พาหนะ พ.ศ. ๒๔๗๔ มาตรา ๑๐, ๑๖ ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๖๐ ลงโทษตามบทหนักคือ พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร ๒๔๙๐ มาตรา ๘, ๑๗
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดแล้ว แต่หากสุกรที่จำเลยจะนำออกนั้นยังอยู่ในเขตจังหวัดพิจิตร ขยวนยังไม่เคลื่อน จึงเป็นผิดฐานพยายาม แต่ที่ศาลล่างพิพากษาให้ริบของลกางด้วยมิชอบตามแบบอย่างฎีกาที่ ๒๐๑/๒๔๙๓
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาแก้ฉะเพาะข้อริบของกลางเป็นว่า ไม่ริบของกลาง
