คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยจับ ม.มัดมือแลเอาผ้ารัดคอ จน ม.ตาย โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๐ แต่จำเลยคัดค้านว่าไม่มีเจตนาจะทำให้ถึงตาย การที่จำเลยเอาผ้ารัดคอ ม.ก็เพื่อจะข่มขืนชำเราเท่านั้น หาก ม.ขัดขืนดิ้นรนผ้ารัดคอแน่นเข้าจึงตายดังนี้ ศาลต่างประเทศตัดสินว่าจำเลยมีผิดตาม ม.๒๔๙ ให้ประหารชีวิตจำเลย ศาลอุทธรณ์ตัดสินลงโทษจำเลยยืนตามศาลเดิม แต่ให้แก้บทลงโทษเปน ม.๒๕๐
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาคัดค้านว่าศาลอุทธรณ์วางบทลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๐ ข้อ ๓ ยังมิชอบแลขอลดโทษ
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ในเรื่องเจตนานั้นเปนปัญหาข้อเท็จจริง เพราะฉะนั้นศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ แต่ที่ศาลอุทธรณ์วางบทลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๐ ข้อ ๓ นั้นยังมิชอบ แม้จำเลยจะรับว่ามีสาเหตุกับสามี ม.มาก่อนก็ดี แต่เมื่อมาถึงศาลจำเลยได้ปฏิเสธถ้อยคำนี้เสีย ทั้งโจทก์ก็ไม่มีพะยานมาเบิกความประกอบด้วย คำรับของจำเลยในข้อที่ว่ามีสาเหตุนั้นจึงฟังไม่ได้ จึงให้แก้บทลงโทษจำเลยเปน ม.๒๔๙ ตามที่ศาลเดิมวางมา
