คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดที่ ๕๕๑๑ ตำบลโพธิ์สามต้น อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ทิศเหนือติดที่ดินของจำเลยเมื่อเดือน ๓ พ.ศ. ๒๕๐๗ จำเลยขุดบ่อรุกล้ำเข้ามาในที่ดินของโจทก์และปักหลักเขตไว้กว้าง ๘ ศอก ยาว ๗๐ วา เนื้อที่ ๑ งาน ๕๐ ตารางวา ราคา ๑,๐๐๐ บาท ขอให้ขับไล่
จำเลยให้การว่าที่ดินโจทก์จำเลยมีคันนาและเสาไม้แก่นปักเป็นแนวเขตไม่มีใครรุกล้ำซึ่งกันและกัน จำเลยครอบครองที่ดินดังกล่าวด้วยความสงบเปิดเผยมาเกินกว่า ๑๐ ปี แม้บางส่วนจะอยู่ในเขตโฉนดของโจทก์ จำเลยก็ครอบครองในฐานะเจ้าของเกิน ๑๐ ปีแล้ว จึงตกเป็นของจำเลย จำเลยไม่เคยขุดบ่อหรือปักหลักรุกล้ำที่ดินของโจทก์ จำเลยเคยชนะคดีโจทก์ตามสำนวนคดีแพ่งแดงที่ ๒๒๙-๒๓๐/๒๕๐๖ ของศาลจังหวัดพระนครศรีอยุธยาแล้ว โจทก์นำที่ดินนี้มาฟ้องอีก เป็นฟ้องซ้ำ ก่อนสืบพยานโจทก์จำเลยรับกันว่า โจทก์จำเลยเคยพิพาทกันเกี่ยวกับที่ดินทั้งสองแปลงนี้มาแล้ว ตามสำนวนคดีอาญาแดงที่ ๑๐๖๘/๒๕๐๔ และคดีแพ่งแดงที่ ๒๒๙/๒๕๐๖ ของศาลจังหวัดพระนครศรีอยุธยาตามสำนวนคดีแพ่งแดงดังกล่าว โจทก์จำเลยทำสัญญายอมความกันและกำนันหล่อไปปักหลักเขตที่ดินให้ตามแนวเขตหลักไม้ไว้แล้วในสำนวนคดีอาญาแดงที่ ๑๐๖๘-๑๐๖๙/๒๕๐๔ ของศาลจังหวัดพระนครศรีอยุธยาโจทก์จำเลยโต้แย้งกันว่า กำนันปักหลักเขตถูกต้องตามสัญญาหรือไม่
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยปักหลักเขตทำคันนารุกที่นาโจทก์ให้จำเลยรื้อหลักไม้ที่ปักรุกล้ำเข้าไปในที่ดินของโจทก์
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสองฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้มีทุนทรัพย์ที่พิพาทไม่เกินห้าพันบาท ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนคำพิพากษาศาลชั้นต้น จึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในข้อเท็จจริง
จำเลยฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่าโจทก์ฟ้องซ้ำตามข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยจากพยานหลักฐานในสำนวนมีว่า จำเลยได้ทำคันนารุกล้ำจากหลักแนวเขตที่กำนันหล่อปักไว้ตามสัญญาประนีประนอมยอมความในสำนวนคดีดังกล่าวเข้ามาในที่ดินของโจทก์มากขึ้นกว่าเดิมจึงเป็นคนละประเด็น ไม่เป็นฟ้องซ้ำ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
