คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยเบิกความเท็จต่อศาล ในข้อความซึ่งเป็นข้อความสำคัญในคดีที่โจทก์ขอหย่าต่อภริยาเดิม
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้ง ๒ ผิดตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๑๕๕ ให้จำคุกคนละ ๘ เดือน
จำเลยอุทธรณ์ว่าฟ้องโจทก์บกพร่องและเคลือบคลุม
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าแม้ฟ้องของโจทก์จะมิได้เขียนตรง ๆ ว่าจำเลยเบิกความโดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นความเท็จแต่เมื่ออ่านฟ้องทั้งหมดแล้วก็คงได้ความเช่นนั้น จึงไม่ขาดหลักเกณฑ์แห่งองค์ความผิดจึงพิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าการวินิจฉัยคำฟ้องจะวินิจฉัยแต่เพียงประโยคหรือวรรคเดียวไม่ได้ ต้องวินิจฉัยทั้งฉะบับฟ้องโจทก์คดีนี้เมื่ออ่านรวมทั้งหมดแล้ว คงได้ความว่าจำเลยรู้อยู่แล้วว่าคำเบิกความที่เบิกไปนั้นเป็นความเท็จ และฟ้องของโจทก์ก็ได้กล่าวด้วยแล้วว่าที่จำเลยเบิกความเท็จนั้นเป็นในข้อสำคัญแห่งคดี
Result
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
