คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80, 365 การกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษบทหนักฐานฆ่าผู้อื่น โดยเจตนาตามมาตรา 288 จำคุกจำเลยไว้ 20 ปี ผู้ตายมีส่วน ก่อเหตุอยู่ด้วยประกอบกับคำเบิกความของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงให้จำคุกจำเลยไว้ 13 ปี 4 เดือน ฯลฯ
จำเลยอุทธรณ์ ก่อนยื่นอุทธรณ์ จำเลยยื่นคำร้องลงวันที่ 19 ธันวาคม 2529 ขอให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวระหว่างอุทธรณ์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในวันเดียวกันนั้นว่า รอไว้สั่งเมื่อยื่นอุทธรณ์แล้ว ยกคำร้อง คืนหลักทรัพย์ไป ต่อมาศาลชั้นต้นมีคำสั่งลงวันที่ 5 มกราคม 2530 ในคำร้องขอให้ปล่อยชั่วคราวฉบับดังกล่าวว่า ส่งศาลอุทธรณ์เพื่อพิจารณาศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่าพิเคราะห์ความหนักเบาแห่งข้อหาและพฤติการณ์แห่งคดีแล้วยังไม่มีเหตุสมควรปล่อยชั่วคราวระหว่างอุทธรณ์ จึงไม่อนุญาตให้ยกคำร้อง จำเลยยื่นฎีกาคำสั่งศาลอุทธรณ์ที่ไม่อนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวระหว่างอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งว่า คำสั่งของศาลอุทธรณ์ที่ยื่นตามคำสั่งของศาลชั้นต้นย่อมถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 119 ทวิ ยกคำร้อง ไม่รับฎีกา จำเลยจึงยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวมายังศาลฎีกาศาลฎีกาสั่งว่า "
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้ว คดีนี้ศาลชั้นต้นมิได้เคยมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวระหว่างอุทธรณ์เมื่อศาลอุทธรณ์มีคำสั่งไม่อนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวระหว่างอุทธรณ์ จึงมิใช่คำสั่งยืนตามคำสั่งศาลชั้นต้น จำเลยจึงมีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งของศาลอุทธรณ์ดังกล่าวได้ตามมาตรา 119 ทวิ(2) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาฉะนั้นให้ศาลชั้นต้นรับฎีกาจำเลยเกี่ยวกับคำร้องขอให้ปล่อยชั่วคราวระหว่างอุทธรณ์ไว้ดำเนินการต่อไป"
