คำฟ้องและคำให้การ
โจทย์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๓ เมษายน พ.ศ. ๒๔๖๘ จำเลยฉุดคร่าหญิงไปเพื่อการอนาจารแลได้กระทำชำเราจนสำเร็จครั้งหนึ่งแล้ว แลครั้นต่อมาวันที่ ๑๕ มิถุนายน จำเลยไปฉุดคร่าหญิงคนนั้นอีกเปนครั้งที่ ๒ ศาลเดิมตัดสินว่า ในครั้งที่ ๑ จำเลยไม่มีผิดเพราะหญิงยินยอม แต่จำเลยมีผิดในครั้งที่ ๒ ให้ลงโทษจำคุก ๑ ปี แต่ให้รอการลงอาญา ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า จำเลยมีความผิดทั้ง ๒ ครั้งให้ลงอาญาจำคุก ๒ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ฎีกาตัดสินยืนตามศาลเดิมให้รอการลงอาญาจำเลยไว้