Supreme Court Judgment, B.E. 2536 (ref. 56245)

พ.ศ. 2536 ศาลฎีกา

Legal principle (summary)

ความว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า คดีนี้เป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลออกจากอสังหาริมทรัพย์อันอาจให้เช่าได้ไม่เกินเดือนละ 10,000 บาท และคดีมีทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นฎีกาไม่เกิน 200,000 บาท ต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาในข้อเท็จจริง ต้องห้ามจึงไม่รับฎีกาจำเลยที่ 1 ที่ 2 เห็นว่า ฎีกาของจำเลยทั้งสองเป็นปัญหา ข้อกฎหมาย โดยข้อ 3.1 เป็นปัญหาว่า โจทก์มีอำนาจฟ้อง ขับไล่จำเลยทั้งสองหรือไม่ ข้อ 3.2 เป็นปัญหาว่า โจทก์ แปลความหมายแห่งสัญญาเช่าไม่ตรงตามเจตนารมย์ ข้อ 3.3 เป็นปัญหาว่า ศาลวินิจฉัยเรื่องค่าเสียหายนอกไปจากทางนำสืบ ของโจทก์และจำเลยที่ปรากฏในสำนวน และข้อ 4เป็นปัญหาว่า โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองข้อหาละเมิดและเรียกค่าเช่าที่ค้างชำระ มาด้วย แต่โจทก์เสียค่าขึ้นศาลอย่างคดีไม่มีทุนทรัพย์ กระบวนพิจารณาตั้งแต่ต้นจนมีคำพิพากษาของศาลชั้นต้นขัดต่อ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งหรือไม่โปรดมีคำสั่ง ให้รับฎีกาของจำเลยทั้งสองไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ให้จำเลยทั้งสองรื้อถอนห้องแถวเลขที่ 1312 ออกจากที่ดินโฉนดเลขที่ 1631 ตำบลสองพี่น้องอำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี ของโจทก์พร้อมส่งมอบที่ดินดังกล่าวในสภาพเรียบร้อย และให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหาย แก่โจทก์เดือนละ 500 บาทนับแต่เดือนกุมภาพันธ์ 2531เป็นต้นไป จนกว่าจำเลยทั้งสองจะออกจากที่ดินของโจทก์จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับ ลงวันที่ 7 เมษายน 2536(สำนวนตอน 2 อันดับ 18)จำเลยที่ 1 ที่ 2 จึงยื่นคำร้องนี้ ศาลชั้นต้นสั่งว่า ศาลมีคำสั่งไม่รับฎีกาในวันที่ 7 เมษายน 2536 แต่ไม่ปรากฏว่าจำเลยทั้งสองทราบคำสั่งในวันใด ให้ส่งคำร้องพร้อมสำนวนไปศาลฎีกาเพื่อพิจารณาสั่ง (สำนวนตอน 2 อันดับ 24)คำสั่งพิเคราะห์แล้วเห็นว่า ฎีกาข้อ 3 ของจำเลยที่ 1 ที่ 2เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสองที่จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกาในข้อ 4 อ้างว่า โจทก์เสียค่าขึ้นศาลในศาลชั้นต้นไม่ถูกต้อง เพิ่งมาเสียเพิ่มเติมจนครบในชั้นอุทธรณ์ จึงไม่ชอบนั้น เห็นว่า เมื่อฎีกาของจำเลยที่ 1 ที่ 2ต้องห้ามดังกล่าวแล้วปัญหาข้อกฎหมายนี้จึงไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ดังนั้น ที่ศาลชั้นต้นไม่รับฎีกาของ จำเลยที่ 1 ที่ 2 จึงชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องให้เป็นพับ

Provisions the court ruled on

ป.วิ.พ. Section 248 ป.วิ.พ. Section 249

คำฟ้องและคำให้การ

ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1094/2536นางจำเนียร สุขงามโจทก์นายเชี่ยวชาญ ปานศรีแก้ว กับพวกจำเลยนายเชี่ยวชาญ ปานศรีแก้ว ที่ 1ผู้ยื่นคำร้องนางจินดา เกตุโฉม ที่ 2 จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 248, ม. 249ความว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า คดีนี้เป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลออกจากอสังหาริมทรัพย์อันอาจให้เช่าได้ไม่เกินเดือนละ 10,000 บาท และคดีมีทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นฎีกาไม่เกิน 200,000 บาท ต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาในข้อเท็จจริง ต้องห้ามจึงไม่รับฎีกาจำเลยที่ 1 ที่ 2 เห็นว่า ฎีกาของจำเลยทั้งสองเป็นปัญหา ข้อกฎหมาย โดยข้อ 3.1 เป็นปัญหาว่า โจทก์มีอำนาจฟ้อง ขับไล่จำเลยทั้งสองหรือไม่ ข้อ 3.2 เป็นปัญหาว่า โจทก์ แปลความหมายแห่งสัญญาเช่าไม่ตรงตามเจตนารมย์ ข้อ 3.3 เป็นปัญหาว่า ศาลวินิจฉัยเรื่องค่าเสียหายนอกไปจากทางนำสืบ ของโจทก์และจำเลยที่ปรากฏในสำนวน และข้อ 4เป็นปัญหาว่า

โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองข้อหาละเมิดและเรียกค่าเช่าที่ค้างชำระ มาด้วย แต่โจทก์เสียค่าขึ้นศาลอย่างคดีไม่มีทุนทรัพย์ กระบวนพิจารณาตั้งแต่ต้นจนมีคำพิพากษาของศาลชั้นต้นขัดต่อ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งหรือไม่โปรดมีคำสั่ง ให้รับฎีกาของจำเลยทั้งสองไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ให้จำเลยทั้งสองรื้อถอนห้องแถวเลขที่ 1312 ออกจากที่ดินโฉนดเลขที่ 1631 ตำบลสองพี่น้องอำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี ของโจทก์พร้อมส่งมอบที่ดินดังกล่าวในสภาพเรียบร้อย และให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหาย แก่โจทก์เดือนละ 500 บาทนับแต่เดือนกุมภาพันธ์ 2531เป็นต้นไป จนกว่าจำเลยทั้งสองจะออกจากที่ดินของโจทก์จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกา

คำพิพากษาศาลล่าง

ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับ ลงวันที่ 7 เมษายน 2536(สำนวนตอน 2 อันดับ 18)จำเลยที่ 1 ที่ 2 จึงยื่นคำร้องนี้ ศาลชั้นต้นสั่งว่า ศาลมีคำสั่งไม่รับฎีกาในวันที่ 7 เมษายน 2536 แต่ไม่ปรากฏว่าจำเลยทั้งสองทราบคำสั่งในวันใด ให้ส่งคำร้องพร้อมสำนวนไปศาลฎีกาเพื่อพิจารณาสั่ง (สำนวนตอน 2 อันดับ 24)คำสั่งพิเคราะห์แล้วเห็นว่า ฎีกาข้อ 3 ของจำเลยที่ 1 ที่ 2เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสองที่จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกาในข้อ 4 อ้างว่า โจทก์เสียค่าขึ้นศาลในศาลชั้นต้นไม่ถูกต้อง เพิ่งมาเสียเพิ่มเติมจนครบในชั้นอุทธรณ์ จึงไม่ชอบนั้น เห็นว่า เมื่อฎีกาของจำเลยที่ 1 ที่ 2ต้องห้ามดังกล่าวแล้วปัญหาข้อกฎหมายนี้จึงไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ดังนั้น ที่ศาลชั้นต้นไม่รับฎีกาของ จำเลยที่ 1 ที่ 2 จึงชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องให้เป็นพับ

Matter details

Panel of judges: ประสิทธิ์ แสนศิริ · อัมพร เดชศิริ · ไพศาล รางชางกูร
Source: กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนก

Search on the Supreme Court site

Facing a similar situation?

Describe your situation for a free initial check, or consult a lawyer who will look at your own facts.

Check my case free Find a lawyer

Judgments on the same provisions

Supreme Court Judgment No. 7307/2558

โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยรื้อถอนเสาคอนกรีตออกไปจากที่ดินของโจทก์กับเรียกค่าเสียหาย จำเลยมิได้ให้การต่อสู้คดี ถือได้ว่าเป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลใด ๆ ออกจากอสังหาริมทรัพย์ อันเป็นคดีไม่มีทุนทรัพย์ส่วนหนึ่ง…

Supreme Court Judgment No. 3231/2557

ป.วิ.พ. มาตรา 249 วรรคหนึ่ง ซึ่งเป็นบทบัญญัติเกี่ยวกับการฎีกา บัญญัติให้คู่ความผู้ยื่นฎีกาต้องกล่าวถึงข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายที่จะยกขึ้นอ้างไว้ให้ชัดแจ้งในฎีกา แต่ฎีกาของจำเลยทั้งสองเพียงแต่อ้างข้อเท…

Supreme Court Judgment No. 4642/2555

โจทก์ฎีกาอ้างว่า โจทก์ได้ประเมินราคาทรัพย์เสียหายโดยมีหลักฐานเรื่องความเสียหายชัดเจนนอกจากนี้กระทรวงการคลังได้วางหลักเกณฑ์ ไว้ในกรณีที่ศาลพิพากษาให้ส่วนราชการชนะคดีไม่เต็มฟ้องต้องยื่นฎีกาต่อศาลฎีกาต่อ…

Supreme Court Judgment No. 3554/2552

ฎีกาของโจทก์ทั้งสามที่ว่า โจทก์ทั้งสามไม่ได้ปักหลักเขตรุกล้ำเข้าไปในที่ดินของจำเลย จำเลยจึงไม่มีสิทธิคัดค้านการรังวัดแบ่งกรรมสิทธิ์รวมของโจทก์ทั้งสาม เป็นการโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาล…

Supreme Court Judgment, B.E. 2549 (ref. 268919)

การที่จำเลยร่วมอุทธรณ์ว่า ผู้ตายเป็นผู้ขับรถโดยประมาทเลินเล่อแต่เพียงผู้เดียว เป็นอุทธรณ์โต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลชั้นต้นที่ฟังว่า ย. ลูกจ้างจำเลยที่ 1 มีส่วนประมาทเลินเล่อด้วย อุทธร…

Judgments are provided for research. Every case turns on its own facts and this is not legal advice for your matter; the authoritative version is the Supreme Court's.