คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ผู้เยาว์ฟ้องขอให้จำเลยแบ่งที่นาที่สวนและชำระเงิน 500 บาทให้โจทก์ตามสัญญาซึ่งจำเลยได้ทำไว้กับโจทก์จำเลยสู้ว่าจำเลยไม่เคยทำสัญญานี้กับโจทก์ ลายเซ็นในสัญญาไม่ใช่ลายเซ็นจำเลย โจทก์เป็นผู้เยาว์ไม่มีสิทธิทำสัญญา สัญญาจึงไม่สมบูรณ์ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้ทำสัญญานี้กับโจทก์สัญญานี้เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความ แม้โจทก์จะเป็นผู้เยาว์สัญญาก็ไม่เสียไป เพราะจำเลยและบิดาโจทก์เซ็นชื่อไว้พิพากษาให้โจทก์ชนะจำเลยอุทธรณ์ว่าสัญญาไม่สมบูรณ์ เพราะนายพันธ์โจทก์ไม่ได้เซ็นชื่อและผู้แทนโดยชอบธรรม ไม่ได้ให้ความยินยอมเป็นหนังสือ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าสัญญานี้ไม่ใช่สัญญาประนีประนอมแต่เป็นสัญญาให้เมื่อยังไม่มีการจดทะเบียนและไม่มีการส่งมอบทรัพย์ สัญญายังไม่สมบูรณ์จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาว่าสัญญานี้เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าทรัพย์ที่ทำสัญญาแบ่งกันนี้เป็นมรดกของนางบุญทัน นางบุญทันไม่มีบุตร จึงเอานายพันธ์ (โจทก์) ซึ่งเป็นบุตรของพี่ชายมาเลี้ยงเป็นบุตร ต่อมาสามีนางบุญทันตาย นางบุญทันจึงได้จำเลยเป็นสามีและมีบุตรกับจำเลยชื่อเด็กชายสมนึก ต่อมานางบุญทันตาย จำเลยได้ภรรยาใหม่ แล้วขับไล่นายพันธ์ออกจากบ้านนายพันธ์กับบิดาจึงมาขอแบ่งทรัพย์ โดยคิดว่าตนเป็นบุตรบุญธรรมของนางบุญทัน และมีสิทธิจะได้รับมรดกของนางบุญทันร่วมกับจำเลยและเด็กชายสมนึก นายพันธ์กับจำเลยจึงทำสัญญานี้ขึ้นเพื่อระงับข้อที่จะพิพาทเรื่องมรดก ศาลฎีกาจึงเห็นว่าสัญญานี้เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความ และพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
