คำฟ้องและคำให้การ
คดีได้ความว่า เมื่อเดือนมีนาคม 2500 โจทก์ได้เป็นภริยาของจำเลยโดยมิได้จดทะเบียนสมรส วันที่ 25 เมษายน 2500 จำเลยยืมเงินโจทก์ 20,000 บาท เพื่อซื้ออุปกรณ์ในการสร้างโรงเรียนศรีศิลปวิทยาลัยของจำเลย แต่ไม่ได้ทำหนังสือกันไว้ และโจทก์ก็เข้าเป็นครูอยู่ในโรงเรียนนี้ด้วย จนเดือนกันยายน 2501 จำเลยจะให้โจทก์ออกจากหน้าที่ครู โจทก์ไม่ยอมจนกว่าจำเลยจะใช้หนี้ให้ในคราวประชุมครูของโรงเรียนนี้ครั้งที่ 10 และ 11 เมื่อวันที่ 24 และ 25 กันยายน 2501ได้มีการพูดถึงหนี้สินของโรงเรียนด้วยปรากฏว่ารายงานการประชุมครั้งที่ 10 มีข้อความกล่าวถึงว่าทางโรงเรียนยังมีหนี้สินอยู่โดยเฉพาะเป็นหนี้ครูปรียา (โจทก์) 20,000 บาท เมื่อเก็บเงินจากนักเรียนได้แล้ว
ก็ให้จ่ายเป็นเงินเดือนครูแล้วจึงใช้หนี้ และรายงานการประชุมครั้งที่ 11 มีข้อความว่านางปรียาสงสัยหนี้สินที่ค้างบัญชีตั้งแต่เจ้าหน้าที่คนเก่าจะจัดการอย่างไร เพราะถึงกำหนดต้องใช้เขาแล้ว ประธานตอบว่า ได้ลงมติในที่ประชุม ในวันที่ 24 กันยายน 2501แล้วว่า เงินส่วนที่เหลือจากจ่ายเงินเดือนครูต้องพิจารณาใช้หนี้นางปรียาเป็นรายแรก รายงานทั้ง 2 ฉบับนี้มีลายมือชื่อของจำเลยลงไว้ข้างท้ายในฐานะประธานที่ประชุม โจทก์อ้างรายงานการประชุมครูนี้มาเป็นหลักฐานฟ้องจำเลยศาลชั้นต้นเห็นว่า รายงานการประชุมครู 2 ฉบับนี้ไม่พอรับฟังว่าจำเลยได้ทำเป็นหลักฐานเป็นหนังสือเกี่ยวกับเงินสองหมื่นบาทดังฟ้องของโจทก์ ให้โจทก์ยึดถือไว้เพื่อเป็นหลักฐานฟ้องร้องจำเลย เอกสารดังกล่าวจึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 เพราะข้อความกำกวมไม่ชัดแจ้ง มีข้อควรสงสัยอยู่ พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เอกสาร 2 ฉบับนี้ย่อมเป็นหลักฐานในการกู้ยืมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653
Result
พิพากษากลับ ให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์จำเลยฎีกาเกี่ยวกับเอกสาร 2 ฉบับนี้ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 1. ที่จำเลยฎีกาว่า รับฟังไม่ได้ เพราะไม่ได้ปิดอากรแสตมป์นั้นศาลฎีกาเห็นว่า รายงานประชุมครูนี้ไม่ใช่เป็นสัญญากู้ยืม เป็นเพียงหลักฐานเป็นหนังสือแสดงว่าได้มีการกู้เงินรายนี้กันเท่านั้นจึงไม่อยู่ในข่ายที่จะต้องปิดอากรแสตมป์ จึงรับฟังเป็นพยานได้ 2. รายงานการประชุมครูซึ่งมีข้อความและมีลายมือชื่อของจำเลยดังกล่าวแล้วนั้น จำเลยไม่ได้ปฏิเสธความแท้จริงของรายงานนี้เป็นแต่โต้แย้งว่าข้อความกำกวมไม่ได้ความว่าเป็นการกู้เงินเบี่ยงบ่ายจะให้ฟังเป็นเรื่องหนี้ค่าไม้ที่ทางโรงเรียนเป็นหนี้โจทก์ซึ่งแท้จริงหาเป็นดังที่จำเลยต่อสู้ไม่ได้ เพราะโจทก์มีพยานมาเบิกความประกอบแสดงว่าหนี้ 20,000 บาท ตามรายงาน ฯ นั้นเป็นหนี้การกู้ยืมรายนี้เอง3. ที่จำเลยอ้างว่ารายงานฯ นี้ไม่ได้มีการรับรองตามระเบียบวาระการประชุม ไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายนั้น ก็ไม่ปรากฏว่ามีการทักท้วงอย่างใด ทั้งมีลายมือจำเลยเป็นผู้เซ็นท้ายรายงานการประชุม จึงใช้ยันจำเลยได้พิพากษายืน
