คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ให้โจทก์ทำงานในวันหยุดประจำสัปดาห์ (เสาร์ - อาทิตย์) และวันหยุดตามประเพณีนิยม กับทำงานล่วงเวลาในวันหยุดและวันทำการปกติโดยไม่จ่ายค่าแรงในการทำงานในวันหยุดและในการทำงานล่วงเวลา ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าล่วงเวลา ค่าทำงานในวันหยุด กับค่าล่วงเวลาในวันหยุด พร้อมดอกเบี้ย ฯลฯจำเลยให้การว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม เงินค่าล่วงเวลา ค่าทำงานในวันหยุดและค่าล่วงเวลาในวันหยุด ตามฟ้อง จำเลยจ่ายให้โจทก์เป็นการตอบแทนการทำงานในลักษณะที่ไม่แน่นอน และจำนวนเงินที่ได้รับแต่ละครั้งอาจมากน้อยแตกต่างกันจึงมีอายุความเพียง 2 ปี คดีโจทก์ขาดอายุความ ฯลฯ ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม
ค่าล่วงเวลาเช่นกรณีแห่งคดีนี้เป็นค่าจ้างหรือเงินจ้าง ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(9) ซึ่งมีอายุความ 2 ปี จึงขาดอายุความแล้ว ฯลฯ พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า คำว่า "หัตถกรรม" นั้น ประกอบคำว่า "โรงงาน" เพื่อให้ทราบว่าบุคคลจำพวกที่ 4 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(9) นี้ หมายถึงผู้ที่ทำงานประจำสถานที่ที่เรียกว่าโรงงานหัตถกรรมเท่านั้น ไม่รวมถึงสถานที่อย่างอื่นด้วย คำว่า "หัตถกรรม" หรือแม้กระทั่งคำว่า "โรงงานหัตถกรรม" หาได้ประกอบคำว่า "คนงาน" "ผู้ช่วยงาน" หรือ "ลูกมือฝึกหัด" ด้วยไม่ จะเห็นได้ว่า ถ้าบุคคล 4 จำพวกแรกต้องเป็นคนงานประจำโรงงานหัตถกรรมแล้ว
เหตุไฉนบุคคลอีก 2 จำพวก คือกรรมการรายวันและช่างฝีมือ จึงไม่ต้องอยู่ในข้อจำกัดเช่นนั้นบ้าง ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยคำวินิจฉัยของศาลแรงงานกลางว่าการที่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างเรียกร้องเอาค่าล่วงเวลาจากจำเลยผู้เป็นนายจ้าง โดยอ้างว่าจ่ายให้ต่ำกว่าจำนวนที่จะต้องจ่ายเช่นนี้ มีกำหนดอายุความสองปีตามมาตรา 165(9) เพราะถือได้ว่าเป็นกรณีคนงานเรียกร้องเอาเงินจ้าง และค่าล่วงเวลานี้แม้จะมีกำหนดจ่ายเป็นระยะเวลา คือจ่ายในวันที่ 16 ของทุก ๆ เดือน แต่จำนวนเงินที่จ่ายให้แก่ลูกจ้างแต่ละคนก็ไม่แน่นอน บางเดือนมากบางเดือนน้อยไม่เท่ากัน แล้วแต่ว่าเดือนใดจะมีการทำงานล่วงเวลามากหรือน้อยเพียงใด จึงมิใช่เงินประเภทที่บัญญัตไว้ในมาตรา 166พิพากษายืน
