คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำหนังสือสัญญาขายฝากเรือน 3 หลังไว้แก่โจทก์ โดยจำเลยพูดรับรองว่าเป็นเรือนของจำเลยและนำใบรับรองของเจ้าของที่ดินมาแสดงมีใจความว่าเจ้าของที่ดินอนุญาตให้จำเลยขายฝากเรือนเหล่านั้นได้ โจทก์หลงเชื่อจึงรับซื้อฝากไว้ ความจริงเรือนทั้ง 3 หลังนั้นไม่ใช่ของจำเลย หนังสือรับรองของเจ้าของที่ดินที่ยอมให้จำเลย ขายฝากเรือนเป็นหนังสือปลอม ขอให้ลงโทษจำเลยฐานฉ้อโกง ฐานปลอมหนังสือและใช้หนังสือปลอม ฐานแจ้งความเท็จจำเลยปฏิเสธศาลอาญาเห็นว่า ข้อหาฐานฉ้อโกง โจทก์นำคดีมาฟ้องเมื่อเกิน3 เดือนขาดอายุความแล้ว ส่วนอีก 2 ข้อหาโจทก์ฟ้องผิดวันและพยานโจทก์ก็ไม่สู้รัดกุม จำเลยสืบหักล้างได้ พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อหาฐานฉ้อโกง
โจทก์รับว่าทราบการกระทำผิดของจำเลยเกินกว่า 3 เดือนจริงจึงเป็นอันระงับ ข้อหาฐานปลอมหนังสือนั้น ฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยเป็นตัวการปลอมหนังสือจริง แต่เนื่องจากฟ้องมิได้ระบุวันที่หาว่าจำเลยกระทำผิดตามข้อหานี้ จึงลงโทษจำเลยไม่ได้ ส่วนข้อหาฐานใช้หนังสือปลอมนั้น เมื่อจำเลยนำหนังสือที่จำเลยปลอมเองไปใช้ จำเลยย่อมไม่ผิดฐานใช้หนังสือปลอมตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 227 จำเลยคงผิดฐานแจ้งความเท็จตาม มาตรา 118 และบอกให้เจ้าพนักงานจดข้อความซึ่งรู้อยู่ว่าเป็นเท็จตาม มาตรา 226โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษฐานใช้หนังสือปลอมด้วย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาขอให้ยกฟ้องหรือรอการลงอาญาศาลฎีกาเห็นว่าจะลงโทษจำเลยฐานใช้หนังสือที่จำเลยทำปลอมขึ้นเองย่อมไม่ได้ จำเลยคงมีผิดเพียงฐานแจ้งความเท็จและฐานบอกให้เจ้าพนักงานจดข้อความที่รู้ว่าเป็นเท็จ
Result
จึงพิพากษายืน
